“ท่านไม่ทราบหรือ?” ฮูหยินท่านนั้นประหลาดใจ ก่อนรีบลดเสียงลงเล่าให้นางฟัง “คุณหนูรองสกุลกู้เป็นอาจารย์หญิงอยู่ที่สำนักศึกษาแห่งฉางซิงมิใช่หรือ อธิการชุยให้ความสำคัญกับนางยิ่ง ส่วนฮูหยินชุยก็ชื่นชอบนางเป็นอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้น บุตรชายของท่านชุยจ้านซื่อผู้ล่วงลับอย่างฉุยเหมิงก็ดูจะมีใจให้คุณหนูรองสกุลกู้ไม่น้อย แม้อธิการชุยจะเป็นท่านลุงของฉุยเหมิง แต่ก็รักใคร่ประหนึ่งบิดา ย่อมต้องวางแผนการให้หลานชายอยู่แล้ว”
“ท่านว่าอย่างไรนะ?” น้ำชาในมือฮูหยินกั๋วกงสุยแทบกระฉอกออกมาเพราะตกใจ “เรื่องนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อใด?”
เหตุใดตระกูลฉุยจึงหมายตาคุณหนูสกุลกู้ด้วย
“ก็เมื่อไม่กี่วันก่อนนี่เอง ได้ยินว่าอธิการชุยเข้าวังแล้ว ฝ่าบาทกับกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงคงทรงทราบเรื่องแล้วกระมัง” ฮูหยินท่านนั้นกล่าวอย่างออกรส “ว่าไปแล้ว ตระกูลกู้ในวันนี้ไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว กุ้ยเฟยกู้เป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาทยิ่ง ทั้งยังมีโอรสถึงสามพระองค์ ในวังไร้ฮองเฮา กุ้ยเฟยกู้จึงเป็นประมุขฝ่ายในโดยแท้ กู้ซือเย่มีเส้นทางรับราชการราบรื่น บุตรชายอย่างกู้ชิงหลี่รับตำแหน่งอยู่ที่อวี๋โจวมาหลายปี เพิ่งถูกเรียกตัวกลับเมืองหลวงก็ได้เข้าสังกัดหกกรมแล้ว เห็นได้ว่าฝ่าบาททรงให้ความสำคัญเพียงใด ตระกูลกู้เจริญรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน กลายเป็นตระกูลใหม่ที่โดดเด่นในเมืองหลวง ใครบ้างไม่อยากผูกไมตรีด้วย? ยิ่งคุณหนูรองสกุลกู้มีทั้งความสามารถและรูปโฉม อีกไม่นานก็จะเข้าพิธีครบสิบห้าปีแล้ว ข้าได้ยินว่ามีผู้คนมากมายเตรียมไปสู่ขอถึงจวน”
นางทอดถอนใจ “กุ้ยเฟยกู้เป็นพี่สาวแท้ ๆ ของคุณหนูรองสกุลกู้ ทั้งยังตัดสินใจแทนนางได้ มิน่าเล่า ครอบครัวอธิการชุยเพิ่งเข้าเมืองหลวงก็รีบรุดเข้าวังเสียแล้ว”