“ย่อมเป็นเช่นนั้น”
นับตั้งแต่คิดจะรับสตรีผู้นั้นมาเป็นชายา เขาก็เตรียมการไว้พร้อมแล้ว
ราตรีเงียบสงัด บนถนนมีรถม้าเพียงคันเดียวเคลื่อนไปอย่างช้า ๆ
ภายในรถม้า ถังอวิ๋นเอนกายอยู่ เสื้อผ้าคลายหลวมเล็กน้อย แก้มแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์สุรา “ท่านพ่อตาดื่มเก่งยิ่งนัก”
กู้ชิงเจามองท่าทางของเขาแล้วอดขำไม่ได้ “สุราหลายไหเหล่านั้นเป็นฝีมือท่านแม่หมักเอง ทั้งแรงทั้งหอมเข้ม ท่านพ่อดื่มจนชินแล้ว ฝ่าบาทกลับดื่มราวกับน้ำเปล่า จะไม่เมาได้อย่างไร โชคดีที่พรุ่งนี้ฝ่าบาทไม่ต้องว่าราชกิจ มิฉะนั้นหากเหล่าขุนนางเห็นฝ่าบาทในสภาพนี้ ไม่รู้ว่าจะถวายฎีกาทัดทานกันอย่างไรบ้าง”
เขาหัวเราะพลางรวบนางเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน ซุกไซ้ใบหน้ากับซอกคอนางไปมา คล้ายกำลังเมามายจนเสียอาการ ทั้งยังไม่ยอมปล่อยมือ
กู้ชิงเจาผลักเขาสองครั้งแต่ไม่สำเร็จ จึงเลิกพยายาม ถอนหายใจกล่าวว่า “กลับไปแล้ว ข้าต้องต้มน้ำแกงสร่างเมาถวายฝ่าบาทสักชาม”
“ไม่ดื่ม” เขาส่ายหน้า งอแงราวกับเด็ก “ไม่ดื่มน้ำแกงสร่างเมา”
“เหตุใดจึงไม่ดื่มเล่า” นางถาม
เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนเลิกคิ้วตอบว่า “มีความสุข”
กู้ชิงเจาประหลาดใจอยู่บ้าง “ท่านพ่อพูดอะไรกับฝ่าบาทหรือเพคะ”
“เดิมทีก็ไม่ได้พูดอะไร” เขาเล่าอย่างละเอียด “ต่อมาพอดื่มสุราไปบ้าง ท่านพ่อตาก็เริ่มถามไปเสียทุกเรื่อง”
“ก่อนกินมื้อดึก พวกท่านก็ดื่มสุรากันแล้วหรือ” กู้ชิงเจาตกตะลึงแทบสิ้นสติ ตอนนั้นนางไม่ทันสังเกตเห็นเลยแม้แต่น้อย
แต่ฟังจากคำพูดของถังอวิ๋น ดูเหมือนตอนนั้นทั้งสองคนจะเริ่มเมากันแล้ว
เขาขานรับ ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้แล้วกอดนางแน่นกว่าเดิม เอ่ยยิ้ม ๆ ข้างหูนางว่า “เจาเอ๋อร์ ครอบครัวของเจ้าดีเหลือเกิน”
“หืม?” นางสงสัย ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงพูดเช่นนี้ขึ้นมากะทันหัน
ราตรีเงียบสงัด มีเพียงเสียงล้อรถม้าด้านนอกหมุนบดถนนแผ่วเบาไม่ขาดสาย