วันนี้ถูกกำหนดให้เป็นค่ำคืนที่ไร้ผู้ใดหลับใหล
ยามใกล้รุ่ง ฟ้าผ่าคราหนึ่ง ก่อนสายฝนโปรยปรายลงมาทั่วทั้งเมืองหลวง ทั้งนุ่มนวลและชุ่มชื้นอ้อยอิ่ง แม้กระทั่งยามฟ้าสาง ฝนก็ยังไม่หยุดตก
เช้าตรู่ เฉินเซียงเข้ามาเปิดหน้าต่างให้กว้าง แล้วเลิกม่านเรียกนายหญิงให้ตื่น
「เมื่อคืนฝนตก คุณหนูนอนหลับสบายยิ่งนัก」
เพราะพิธีครบสิบห้าปีและเรื่องเข้าวัง หลายวันนี้กู้ชิงอิ่งนอนไม่ค่อยหลับ วันนี้นางจึงนอนจนถึงยามชั่วเชี่ยวชน ตั้งใจนอนต่ออีกสักพักเพื่อพักผ่อนให้เต็มที่
กู้ชิงอิ่งยังงัวเงียขณะถูกประคองให้ลุกขึ้น นางเอ่ยอย่างประหลาดใจเล็กน้อยว่า 「ยามดึกข้าเห็นดวงดาวเต็มฟ้า ยังนึกว่าเป็นคืนจันทร์กระจ่างเสียอีก」
「อากาศเดือนสามแปรปรวน เดี๋ยวแดดออกเดี๋ยวฝนตก เป็นเรื่องปกติเจ้าค่ะ」 เฉินเซียงนำกล่องเครื่องประดับมาช่วยแต่งหน้าแต่งตัว 「วันนี้คุณหนูรองต้องเร่งมือสักหน่อย เมื่อครู่บ่าวเดินผ่านเรือนด้านหน้า ได้ยินคนพูดกันว่าวันนี้ตระกูลหวังจะส่งคนมาเจ้าค่ะ」
「จะเร็วถึงเพียงนั้นได้อย่างไร」 กู้ชิงอิ่งไม่ค่อยเชื่อนัก
เฉินเซียงเองก็เห็นว่าเร็วไป 「ตามธรรมเนียมต้องมาสู่ขอสามครั้ง ฝ่ายหญิงจึงจะตอบตกลง แม้เมื่อคืนเหนียงเหนียงจะชื่นชมตั้งเจิงเป็นอย่างยิ่ง ตระกูลหวังจะเตรียมสินสอดก็ต้องใช้เวลาอยู่บ้าง กว่าจะไปมาครบอีกสองครั้ง อย่างน้อยก็ต้องรอหนึ่งเดือนถึงจะกำหนดเรื่องได้กระมัง」 นางพูดพลางสงสัย 「แต่เมื่อครู่บ่าวได้ยินคนในเรือนหลักพูดเช่นนั้นจริง ๆ หรือว่าบ่าวฟังผิดไปเจ้าคะ」