กู้ชิงเจายิ้มบาง ๆ แล้วหยอกล้อเด็กทั้งสองต่อไปตามลำพัง
ไม่นานนัก ไช่ไห่ก็ย่างเท้าเบา ๆ เข้ามาจากด้านนอก
“นายหญิง สืบความได้แล้วขอรับ” เขาก้มกายอย่างนอบน้อม “เรื่องที่ตั้งเจิงแห่งตระกูลหวังไปเยือนจวนกู้ในวันถัดจากพิธีครบสิบห้าปีของคุณหนูรอง เดิมทีไม่ได้เล็ดลอดไปถึงพระกรรณไทเฮา เพราะหลี่เจี๋ยอวี่คอยขัดขวางไว้ เป็นเสิ่นผินที่ลอบติดสินบนคนให้ไปเปิดเผยเรื่องนี้ต่อพระพักตร์ไทเฮา ทั้งยังเสริมแต่งให้ร้ายจนเกินจริงอีกมากมาย”
กู้ชิงเจาไม่แปลกใจนัก ทว่าแดงชาดม่วงกลับโกรธจนแทบทนไม่ไหว
“บ่าวก็ว่าอยู่ ไฉนไทเฮาจึงทรงทราบเร็วเพียงนี้ ข่าวจากนอกวังเพิ่งมาถึง ตำหนักโซ่วอันก็เรียกท่านไปโดยไม่ให้เวลาท่านไตร่ตรองแม้แต่น้อย” แม้ไทเฮาจะทรงทราบเรื่องนี้ไม่ช้าก็เร็ว แต่ช้าหรือเร็วกว่ากันเพียงชั่วขณะ ย่อมส่งผลแตกต่างกันมาก
แดงชาดม่วงเดือดดาลจนใบหน้าแดงก่ำ พลันนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ตระกูลหยงชิงปั๋วกับจวนกู้ห่างกันหลายถนน ตามหลักแล้ว ต่อให้จวนกั๋วกงสุยมิได้เก็บงำเรื่องราว ตระกูลหยงชิงปั๋วก็ยังต้องใช้เวลากว่าจะรู้เรื่องในจวนกู้ เหตุใดตระกูลเสิ่นจึงได้ข่าวเร็วถึงเพียงนี้ แล้วบอกเสิ่นผินได้อย่างไร เสิ่นผินยังส่งข่าวไปถึงพระกรรณไทเฮาได้รวดเร็วนักอีกด้วย?”
“ลูกธนูที่ลอบยิงจากมุมมืด ย่อมป้องกันได้ยาก” กู้ชิงเจาเห็นเด็กทั้งสองเริ่มง่วง จึงให้นางนมอุ้มไปพักที่ตำหนักข้าง จากนั้นนางยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อย “ล้วนอยู่ในเมืองหลวง ผู้คนมากมาย หูตาก็มีอยู่รอบด้าน”
“ตระกูลเสิ่นมีจิตใจอำมหิต บางทีอาจส่งคนมาจับตาความเคลื่อนไหวในจวนอย่างลับ ๆ ควรรีบแจ้งนายท่านกับฮูหยินให้ระมัดระวังเสียแต่เนิ่น ๆ” แดงชาดม่วงเป็นกังวลยิ่ง