วันที่ 9 เดือนสี่ แสงตะวันอุ่นสาดส่อง ทั่วทั้งในและนอกกำแพงวังล้วนได้รับไอแดดอันอบอุ่นละมุนละไม
ยามซื่อเต็ม งานชมบุปผาก็เริ่มขึ้นตามกำหนด
จักรพรรดิจิ่งอันถังอวิ๋นประทับเป็นประธาน ไทเฮาทั้งสองพระองค์เสด็จมาพร้อมหน้า แม้แต่พระสนมของอ๋องหวยหยางจากนอกวัง พระชายาไทเฮาหว่านผู้ชราก็ยังมาร่วมงานด้วย นับรวมพระสนมชั้นผินขึ้นไปกับองค์หญิงใหญ่ทั้งสองพระองค์ งานชมบุปผาครั้งนี้จึงนับเป็นงานเลี้ยงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดนับแต่จักรพรรดิจิ่งอันขึ้นครองราชย์
เสียงขับร้องและดนตรีเริ่มดังขึ้นข้างตำหนักชมจันทร์ เสียงเครื่องสายประสานเครื่องเป่ากังวานไพเราะ ราวเสียงหยกกระทบกัน
บุปผานานาพรรณใต้แท่นสูงกำลังเบ่งบานสะพรั่ง งดงามจนยากหาสิ่งใดเปรียบ ทว่าเมื่อเทียบกับเหล่าคุณหนูที่งามอ่อนช้อย อยู่ในวัยดรุณีผลิบาน และบัณฑิตหนุ่มผู้สง่างาม มีมงกุฎหยกมัดผม ท่วงท่าบุคลิกสุภาพนุ่มนวลแล้ว ต่อให้ดอกไม้งดงามเพียงใดก็กลายเป็นเพียงฉากประดับ
ในงานเลี้ยงนี้ ไม่มีผู้ใดมีใจชมบุปผา
ถังอวิ๋นเจาะจงเรียกตั้งเจิงแห่งจวนกั๋วกงสุย “เจิ้นจำได้ว่าเจ้าชำนาญร่ายกระบี่นัก สนใจแสดงสักกระบวนหรือไม่?”
ได้รับคำเชื้อเชิญจากจักรพรรดิ นับเป็นเกียรติยศอันหาที่สุดมิได้
เมื่อเห็นถังอวิ๋นให้ความสำคัญกับตั้งเจิงแห่งจวนกั๋วกงสุยเช่นนี้ ตั้งเจิงแห่งจวนโหวหลูหลิงก็รู้สึกถึงภัยคุกคาม รีบลุกขึ้นประสานมือคำนับ “ฝ่าบาท กระหม่อมได้ยินมานานแล้วว่าตั้งเจิงหวังเปี่ยมด้วยความสามารถทั้งบุ๋นและบู๊ เลื่อมใสยิ่งนัก วันนี้กระหม่อมก็ใคร่ขอประลองกระบี่เพื่อผูกมิตร ไม่ทราบว่าฝ่าบาทจะทรงอนุญาตหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อกล่าวมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็หาใช่เพียงการร่ายกระบี่ธรรมดาไม่
ถังอวิ๋นยกมุมปาก “อนุญาต”
กู้ชิงเจากำลังปอกลิ้นจี่อยู่ข้าง ๆ ครั้นได้ยินก็อดเงยหน้าขึ้นยิ้มไม่ได้