เดิมทีก็ตกลงกันไว้แล้วว่า วันนี้เพียงทำตามพิธีพอเป็นพิธี ทว่าถังอวิ๋นในฐานะพี่ชาย กลับทำตัวประหนึ่งบิดาเฒ่า คอยจับผิดเขาไม่เลิกรา
“ข้ารู้ว่าฝ่าบาททรงห่วงองค์หญิงใหญ่ กลัวว่านางจะไปอยู่สกุลฉีแล้วต้องลำบาก จึงเป็นเช่นนี้” แท้จริงแล้วองค์หญิงใหญ่ฝูอันติดฉีโหยวยิ่งนัก แทบอยากแต่งออกไปเสียแต่เนิ่น ๆ เรื่องนี้จึงทำให้ถังอวิ๋นระมัดระวัง กลัวว่านางจะไม่ได้รับความสำคัญและต้องทนทุกข์หลังแต่งไป จึงได้ทดสอบเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า กู้ชิงเจาเข้าใจดี ทว่าควรเกลี้ยกล่อมก็ต้องเกลี้ยกล่อม “แต่หลูหลิงเป็นถิ่นของสกุลหลิน ต่อให้องค์หญิงใหญ่ฝูอันแต่งไปหลูหลิง ก็ยังมีผู้คนคอยปกป้องนางทุกแห่งหน”
“หากฝ่าบาทยังทรงกลั่นแกล้งตั้งเจิง เกรงว่าโหวหลูหลิงจะเข้าใจว่าฝ่าบาทไม่พอพระทัยสกุลฉี”
การที่ราชวงศ์สมรสองค์หญิง ยิ่งต้องคำนึงถึงความสัมพันธ์อันละเอียดอ่อนระหว่างฮ่องเต้กับขุนนางด้วย
ถ้อยคำนี้ทำให้สีหน้าเคร่งขรึมของถังอวิ๋นผ่อนคลายลงบ้าง เขาถอนหายใจ ก่อนเอ่ยถึงเรื่องราวในอดีต “ครั้งนั้นเสด็จพ่อโปรดปรานสกุลเชียวเพียงผู้เดียว พระสนมหลินไท่ผินมีความแค้นเก่ากับสกุลเชียว จึงใช้ชีวิตอย่างอึดอัด ฝูอันกับฝูฮุ่ยก็พลอยถูกกลั่นแกล้งไปด้วย อย่างไรเสียข้าก็เป็นองค์ชาย ยังพอใช้ชีวิตข้างนอกได้อย่างอิสระ แต่น้องหญิงทั้งสองกลับต้องอยู่แต่ในวัง ตลอดหลายปีมานี้ใช้ชีวิตอย่างระแวดระวัง ช่างไม่ง่ายเลย” เขาถอนใจ “ฝูฮุ่ยแต่งงานอยู่ในเมืองหลวง ข้ายังคอยสังเกตการณ์อยู่เสมอ แต่ฝูอันแต่งไปไกล... ข้ากลัวพวกนางจะพบคนไม่ดี แล้วต้องใช้ชีวิตลำบากอีกในวันหน้า”
ถังอวิ๋นเองก็เคยเป็นองค์ชายตัวเล็กจ้อยที่ถูกผลักไปอยู่ชายขอบที่สุด เขาเคยเห็นจิตใจคนอันโหดร้ายที่สุด จึงไม่อยากให้น้องหญิงทั้งสองต้องตกอยู่ในกรงขังอีกครั้ง