ฝูฮุ่ยรีบดึงชายเสื้อของนางเบา ๆ สีหน้าขออภัยขณะกล่าวกับกู้ชิงเจา “ขอพระสนมอย่าถือสา เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องสำคัญยิ่ง น้องสี่จึงอยากถามให้กระจ่างสักหน่อยเพคะ”
กู้ชิงเจาโบกมือ “ไม่เป็นไร” นางตอบฝูอันเสียงเบา “แต่ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าซื่อจื่อแห่งโหวหลูหลิงจะกลับเมืองหลวงเมื่อใด”
ได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มของฝูอันก็พลันหุบลง นางหลุบตา สีหน้าหม่นหมองราวกับวิญญาณหลุดลอย
“เหตุใดองค์หญิงใหญ่ไม่ถามฝ่าบาทเล่า” นางถาม
น้ำเสียงของกู้ชิงเจาอ่อนโยน ทั้งยังไม่วางท่าถือตัวเหมือนพระสนมคนอื่น ๆ ฝูอันรู้สึกสนิทใจจึงเงยหน้าขึ้น ก่อนตอบอย่างหวาด ๆ ว่า “เสด็จพี่เป็นโอรสสวรรค์…ข้าไม่กล้าเพคะ”
แม้เมื่อครั้งยังเยาว์วัยจะเคยเล่นด้วยกัน ทว่าถังอวิ๋นในยามเติบโตกลับเปี่ยมด้วยรังสีองอาจเฉียบคม ครั้นขึ้นครองบัลลังก์แล้ว ยิ่งทำให้ผู้คนพบเห็นก็อดหวาดเกรงไม่ได้
พอพูดถึงเรื่องนี้ ฝูอันก็อดสงสัยไม่ได้ “พระสนมไม่กลัวเสด็จพี่หรือเพคะ”
ได้ยินว่าเสด็จพี่ชอบเสด็จมาตำหนักกวนจวีที่สุด พระสนมเหลียงเฟยช่างน่าสงสารเหลือเกิน…
สายตาที่ฝูฮุ่ยกับฝูอันมองกู้ชิงเจาจึงเจือความเห็นใจอยู่เล็กน้อย
กู้ชิงเจาหัวเราะอย่างจนใจ ตัดสินใจอธิบายให้สององค์หญิงฟัง “ฝ่าบาททรงเป็นจักรพรรดิ หากไม่ทรงเคร่งขรึมจริงจัง ก็ย่อมไม่อาจควบคุมขุนนางทั้งราชสำนักได้ นอกเหนือจากเรื่องราชกิจแล้ว ฝ่าบาทยังทรงอ่อนโยนและเป็นกันเองยิ่ง อย่างน้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าน้องหญิงทั้งสอง พระองค์ย่อมไม่ทรงทำพระพักตร์เคร่งขรึม”
ฝูอันพยักหน้าหนักแน่น “ข้ารู้เพคะ ไทเฮากับเสด็จแม่บอกว่าเสด็จพี่ทรงใส่พระทัยเรื่องการแต่งงานของข้ากับพี่หญิงสามมาก”