เด็กยังเล็กนัก หากอธิบายลึกซึ้งเกินไป เกรงว่าจะเข้าใจได้ยาก กู้ชิงเจาจึงยิ้มกล่าวว่า “เด็กน้อยที่เพิ่งเกิดมาย่อมหน้าตาเหมือนกันทั้งนั้น แต่เจ๋อร์มาเยี่ยมน้อง ๆ บ่อยเข้า พอเวลาผ่านไป ได้เห็นหน้ากันมากขึ้น เจ๋อร์ก็จะจำได้เองว่าคนไหนคือน้องห้าคนไหนคือน้องหก”
ถังเจ๋อยิ้มตาหยี ใบหน้าเปี่ยมความคาดหวัง “อื้ม ๆ เจ๋อร์จะมาเยี่ยมบ่อย ๆ น้อง ๆ ก็จะได้รู้จักเจ๋อร์ด้วย”
กู้ชิงเจายิ้มละไม “เจ๋อร์ฉลาดจริง ๆ”
ถังเจ๋อน้อยยิ้มจนดวงตาโค้ง “เช่นนั้น เสด็จแม่ น้อง ๆ จะมาเล่นกับข้าได้เมื่อใดหรือ ข้าอยากพาพวกเขาไปเล่นม้าไม้ แล้วก็ให้กินขนมอร่อย ๆ ด้วย”
“อืม เรื่องนี้...” นางครุ่นคิดเล็กน้อย “คงต้องรอสักสองสามปี กระทั่งน้อง ๆ เติบโตขึ้นก็จะเล่นได้แล้ว”
สองสามปีหรือ?
สำหรับเด็กน้อย นั่นช่างเป็นเรื่องไกลตัวเหลือเกิน
ถังเจ๋อทำสีหน้าจริงจัง มองน้องชายทั้งสองแล้วกล่าวอย่างหนักแน่นว่า “พี่ชายจะรอพวกเจ้าเติบโต”
ถังอวิ๋นมองลูกชายคนโตของตนทำเรื่องไร้เดียงสาอยู่เงียบ ๆ ทว่ามุมปากกลับอดยกขึ้นไม่ได้ เขาแบมือใหญ่ลูบเส้นผมชี้เด่บนศีรษะของเด็กน้อย “เด็กดี ไปตำหนักข้างกับน้อง ๆ ก่อนเถิด เสด็จแม่ของเจ้าต้องพักผ่อนแล้ว”
เด็กน้อยกะพริบดวงตากลมโต มองพระมารดา “เสด็จแม่ต้องพักผ่อนให้ดี แล้วรีบหายไว ๆ เจ๋อร์จะเป็นเด็กดี เสด็จแม่ไม่ต้องเป็นห่วงข้า”
เมื่อเห็นร่างเล็ก ๆ ค่อย ๆ ออกจากประตูไปจนลับตา นึกถึงถ้อยคำรู้ความที่เขาเพิ่งกล่าว กู้ชิงเจาแทบจะหลั่งน้ำตา “เด็กคนนี้ ยังเล็กเพียงนี้ เหตุใดจึงรู้จักเอาใจคนถึงเพียงนี้”