เขากระแอมเบา ๆ หนหนึ่ง เพื่อบอกให้รู้ว่าตนอยู่ตรงนี้
ไป๋ผินพลันหน้าซีดเผือด ถอยหลังไปสองก้าว ก่อนยอบกายโน้มเอวคำนับอย่างคล่องแคล่ว «ฝ่าบาทโปรดอภัย หม่อมฉันมัวแต่ห่วงใยพระวรกายของพี่หญิง จึงลืมถวายพระพรฝ่าบาท»
ถังอวิ๋น: …
ข้าเพียงกระแอมเบา ๆ แค่ครั้งเดียวเท่านั้น!
โทสะไร้ที่มาพลันพลุ่งขึ้นในอก ทว่าชิงเจากำลังมองอยู่ข้าง ๆ…
เขาฝืนยิ้มออกมา «ลุกขึ้นเถิด เจ้าเองก็เป็นห่วงพระวรกายของกุ้ยเฟย ข้าจะตำหนิเจ้าได้อย่างไร» พลันนึกบางอย่างขึ้นได้ เขาก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ «องค์ชายใหญ่ยังเยาว์วัย ข้างกายขาดมารดาคอยดูแลไม่ได้ เมื่อเจ้าได้พบกุ้ยเฟยแล้ว ก็กลับวังไปเถิด»
ไป๋ผินลุกขึ้น รู้ดีว่าบุรุษผู้นี้ต้องการไล่นางไป ไม่ยอมให้นางอยู่ดูแลพี่หญิง ในใจจึงไม่เต็มใจอย่างยิ่ง
«ยามหม่อมฉันมา ได้ให้คนข้างกายดูแลองค์ชายควนอย่างเรียบร้อยแล้ว อีกทั้งฝ่าบาทมิได้ตรัสอยู่เสมอหรือว่า บุรุษไม่ควรเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอม?» นางทำท่ากระเง้ากระงอด บีบผ้าเช็ดหน้าร่ำไห้ «ฝ่าบาททรงเร่งให้หม่อมฉันกลับไปถึงเพียงนี้ หรือทรงรำคาญหม่อมฉันแล้วเพคะ?»
ถังอวิ๋นปวดเศียรเวียนเกล้าขึ้นมาทันใด
เมื่อก่อนสตรีผู้นี้มิได้เป็นเช่นนี้เสียหน่อย!
การกระทำของไป๋ผินทำเอาถังเจ๋อที่ยังสะอึกสะอื้นอยู่ข้าง ๆ ตะลึงงัน เสียงร้องไห้ติดค้างอยู่ในลำคออยู่นาน สุดท้ายกลับกลายเป็นเสียงเรอหนัก ๆ ทำลายความเงียบสงัดในตำหนักชั้นใน
กู้ชิงเจาส่ายหน้ายิ้มอย่างจนใจ นางจะมองไม่ออกได้อย่างไรว่าไป๋ผินจงใจยั่วโทสะถังอวิ๋น จึงยิ้มพลางช่วยไกล่เกลี่ย «ฝ่าบาทมิได้ทรงไล่เจ้าไป เพียงแต่ทรงเห็นว่าเจ้าเดินทางเหน็ดเหนื่อย จึงอยากให้กลับไปพักผ่อนเร็วหน่อย ทางนี้มีคนดูแลข้าอยู่ เจ้าวางใจกลับวังไปเถิด»