ท่ากางร่มของตงเซี่ยชะงักค้างอยู่เช่นนั้น ยามมองถังอี้ แววตาก็ค่อย ๆ เปี่ยมด้วยความสงสาร
นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “ยามนี้กุ้ยเฟยกู้แห่งตำหนักกวนจวีกำลังประชวร กิจธุระทั้งเล็กใหญ่ในวังหลังล้วนเป็นเหนียงเหนียงที่ทรงจัดการ ย่อมยากจะไม่ทรงว้าวุ่นพระทัย บางคราจึงเข้มงวดไปบ้าง องค์ชายสองอย่าทรงตำหนิเหนียงเหนียงเลยเพคะ แท้จริงแล้วนางทรงรักพระองค์มาก”
“ข้ารู้” ถังอี้ค่อย ๆ ยกมุมปาก ใบหน้าเล็กที่มักเย็นชาพอคลี่ยิ้มก็หล่อเหลาจนยากจะหาผู้ใดเทียบ “ข้ารู้ว่าเสด็จแม่ทรงรักและเอ็นดูข้า ยิ่งไม่มีทางขุ่นเคืองเสด็จแม่”
ได้ยินเช่นนั้น ตงเซี่ยก็ยิ่งสงสารจับใจ “หากวันใดทรงอ่านตำรามากจนทนไม่ไหว ต้องทูลเหนียงเหนียงนะเพคะ อย่าเก็บงำไว้คนเดียว พระองค์ยังทรงพระเยาว์ พระวรกายสำคัญยิ่ง”
“ขอบคุณกูกูตงเซี่ย” เขายิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย แต่ผ่านไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มก็จางลงช้า ๆ “ที่จริง เมื่อครู่ข้าจงใจอ่านข้ามไปประโยคหนึ่ง”
“เพราะเหตุใดหรือเพคะ” ตงเซี่ยประหลาดใจ
เขาหลุบตา ซ่อนความผิดหวังไว้ในแววตา “เดิมทีข้าอยากให้เสด็จแม่ตรัสกับข้าให้มากกว่านี้”
แม้จะเป็นการตำหนิก็ยังดี...
“แต่เสด็จแม่กลับไม่ทรงสังเกตเห็น”
ตงเซี่ยชะงักงันอยู่ตรงนั้นในชั่วขณะหนึ่ง ถึงกับพูดอะไรไม่ออก
เมื่อครู่เหนียงเหนียงมิได้ตรัสถึงข้อผิดพลาดของเขาในทันที แต่กลับรอจนเขาอ่านจบแล้วจึงถาม เห็นได้ชัดว่าตอนเขาอ่านหนังสือ นางมิได้ตั้งใจฟัง ทว่าองค์ชายสองกลับเก็บความคิดเช่นนี้ไว้ในใจ...
นางอับจนคำพูดไปเนิ่นนาน พยายามนึกหาถ้อยคำปลอบโยน ก่อนเอ่ยกับเขาอย่างไตร่ตรองว่า “บางทีเหนียงเหนียงอาจฟังผิดไปชั่วขณะเพคะ”