ชิวจิ้นซวงใจสะท้าน รีบเบือนสายตากลับ แล้วเร่งฝีเท้าจากไปประหนึ่งกำลังหลบหนี
ไทเฮาทอดพระเนตรกลับมาจากฉากบังตา «สตรีสกุลชิวผู้นี้ เพียงแต่ใจร้อนไปสักหน่อย» ครั้นแล้วก็ทรงรู้สึกว่าไม่เหมาะ จึงแย้มพระสรวลตรัสว่า «ถึงอย่างไรก็เป็นบุตรสาวสายตรงจากจวนโหว ทั้งยังมีฐานะสูงส่ง ครานี้กลับทำให้เหลียงเฟยต้องเหน็ดเหนื่อยจัดการเรื่องที่เหลือ»
«เป็นหน้าที่ของหม่อมฉันอยู่แล้ว มิได้เหน็ดเหนื่อยอันใดเพคะ» นางกล่าวถ่อมตน ก่อนเอ่ยต่อว่า «เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ หม่อมฉันครุ่นคิดอยู่หลายวันก็ยังรู้สึกแปลกอยู่ แม้หญิงงามสกุลจางผู้นั้นจะเป็นผู้ยุยงอยู่เบื้องหลัง แต่สกุลจางจะรู้เรื่องลับที่ปกปิดมิดชิดเช่นนี้ได้อย่างไรเพคะ?»
ไทเฮาหลีทรงพยักพระพักตร์อย่างครุ่นคิด «อัยเจียเองก็มีข้อสงสัยอยู่ในใจ สกุลจางเป็นเพียงตระกูลเล็ก ๆ จะล่วงรู้เรื่องลับในวังเช่นนี้ได้อย่างไร»
ยิ่งคิดนางก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล «หรือจะเป็นเสียนเฟย หรือไม่ก็กุ้ยเฟย?»
«หม่อมฉันก็ไม่ทราบเพคะ»
ไทเฮาหลีทรงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสีพระพักตร์จะเคร่งขรึมลง «ไม่ว่าเป็นผู้ใด กล้าดีอย่างไรถึงได้ใช้วิธีสกปรกเช่นนี้ต่อหน้าต่อตาอัยเจีย!»
ในวังมีผู้ใดบ้างไม่รู้ว่านางตั้งใจปกป้องสกุลชิว ทว่ากลับเลือกลงมือกับนางเสียได้ นี่มิใช่เห็นไทเฮาอย่างนางอยู่ในสายตาเลยหรือ!
ยามออกจากตำหนักโซ่วอัน โคมไฟก็เริ่มสว่างไสวแล้ว โคมหลวงที่ตั้งเรียงรายทุก ๆ สิบก้าวตลอดสองข้างทางเสด็จส่องแสงเจิดจ้า ทอดเงาร่างให้ยืดยาว
กู้ชิงเจานั่งอยู่บนเกี้ยวอย่างสง่างาม เมื่อนึกถึงเรื่องก่อนหน้า นางก็อดส่ายหน้าในใจไม่ได้