ยามนั้น เหล่าหญิงงามแถวนี้กำลังเดินเข้าสู่ตำหนัก กู้ชิงเจาวางถ้วยชาลง แล้วทอดตามองไป ฟู่เหยาก็อยู่ในหมู่พวกนางด้วย
ในฐานะผู้ที่พระชายาไทเฮาหว่านให้ความสนใจเป็นพิเศษ ไทเฮาสกุลหรงจึงอดพินิจนางเพิ่มอีกหลายคราไม่ได้ ครั้นเห็นใบหน้างดงามอ่อนหวาน กิริยาก็สง่างามเรียบร้อย
“ก่อนหน้านี้เหลียงเฟยเอ่ยชม อัยเจียก็ใคร่รู้อยู่ไม่น้อย ยามนี้ได้เห็นกับตา จึงรู้ว่าคำกล่าวของเหลียงเฟยไม่เกินจริง”
พระชายาไทเฮาหว่านพยักหน้ารัว “ใครจะว่าไม่ใช่เล่า” อย่างไรเสียก็เป็นการเลือกภรรยาให้บุตรชาย คุณธรรมและความสามารถย่อมสำคัญเป็นอันดับหนึ่ง แต่หากรูปโฉมโดดเด่นสักหน่อย ชีวิตสามีภรรยาคู่ใหม่ก็ย่อมหวานชื่นกลมเกลียวมิใช่หรือ
“ได้ยินว่าสมัยเยาว์วัย เจ้าเคยไปศึกษาที่สำนักศึกษาแห่งฉางซิงนอกเมืองหลวงหรือ?”
ฟู่เหยาชะงักงันเล็กน้อย “ทูลพระชายาไทเฮา ก่อนปีกลาย หม่อมฉันได้ไปศึกษาที่สำนักศึกษาแห่งฉางซิงจริงเพคะ”
เหล่าอาจารย์หญิงแห่งสำนักศึกษาแห่งฉางซิงล้วนแตกฉานในวิชาความรู้ ยามนี้บรรดาคุณหนูผู้สูงศักดิ์ต่างภาคภูมิใจที่ได้ศึกษาที่นั่น
เมื่อพระชายาไทเฮาได้ฟัง รอยยิ้มก็ยิ่งลึกซึ้ง ทว่ายังมีความสงสัยอยู่บ้าง “ราชวงศ์ของเรามิได้ห้ามสตรีศึกษา เหตุใดยามนี้เจ้าจึงไม่ไปเรียนแล้วเล่า?”
ฟู่เหยาชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าค่อนข้างประหม่า แต่ก็ยังตอบตามจริง “ปีกลายหม่อมฉันสำเร็จการศึกษาแล้วกลับเมืองหลวง หลังฤดูใบไม้ร่วงจะกลับไปช่วยสอนที่สำนักศึกษาเพคะ”
แม้ต้ายงจะส่งเสริมให้สตรีศึกษา แต่หากแต่งงานแล้ว ยังคงมุ่งมั่นอยู่กับการร่ำเรียน บุตรหลานตระกูลใหญ่หลายแห่งก็ไม่ชอบนัก ฟู่เหยากังวลว่าพระชายาไทเฮาเองอาจคิดเช่นนั้น