ไทเฮาหลีขมวดพระขนงแน่น ตรัสตำหนิเสียงเข้มว่า “เจ้าช่างกล้านัก เมื่อวานหากเหลียงเฟยไม่คิดสืบสาวเรื่องนี้ เจ้าคงยังปิดบังข้าอยู่กระมัง?” พระนางมิได้ใส่พระทัยว่าชิวจิ้นซวงใช้ปิ่นปักฟู่ซิ่วหนี่ว์หรืออู๋ซิ่วหนี่ว์ ทว่าการที่ชิวจิ้นซวงคิดปิดบังพระนาง ทำให้ไม่พอพระทัยยิ่งนัก
“ไทเฮาเพคะ หม่อมฉันสมควรตายหมื่นครั้ง! เมื่อวานหม่อมฉันเลอะเลือนไปชั่วขณะ เกรงว่าไทเฮาจะไม่โปรดหม่อมฉัน จึงคิดปิดบังไว้ แต่หม่อมฉันเคารพไทเฮาประหนึ่งมารดาผู้ให้กำเนิดอย่างแท้จริง หม่อมฉันไม่กลัวว่าไทเฮาจะทรงลงโทษ เพียงขออย่าทรงชิงชังหม่อมฉันเพราะเรื่องนี้เลยเพคะ”
ถ้อยคำของนางทั้งโศกเศร้าและจริงใจ ไทเฮาหลีฟังแล้วอดสะเทือนพระทัยไม่ได้ “เอาเถิด เห็นแก่ความจริงใจของเจ้า ข้าจะไม่เอาความเรื่องนี้แล้ว ครั้งนี้ข้าช่วยกลบเกลื่อนให้เจ้าได้ แต่หากมีคราหน้า ข้าก็ไม่แน่ว่าจะคุ้มครองเจ้าได้อีก เจ้าควรระมัดระวังให้มากกว่านี้ ต่อให้เจ้าแค้นตระกูลฟู่เพียงใด ก็ไม่ควรลงมือท่ามกลางผู้คนเช่นนั้น”
ชิวจิ้นซวงได้ยินก็รีบพยักหน้ารัว ทำท่าอ่อนน้อมว่าง่าย “เพคะ หม่อมฉันจะจดจำคำสั่งสอนของไทเฮาไว้”
“พอแล้ว ลุกขึ้นเถิด”
ชิวจิ้นซวงรีบกล่าวขอบพระทัยไม่ขาดปาก เมื่อลุกขึ้นแล้วก็ไม่กล้านั่ง กลับเดินไปข้างพระวรกายไทเฮา ย่อตัวลงนวดพระเพลาให้
ไทเฮาหลีโปรดคนว่าง่าย ชิวจิ้นซวงย่อมทำให้พระนางพอพระทัย ขณะทอดพระวรกายรับสัมผัสสบายจากการนวด พระนางก็หลับตาพักผ่อน สีพระพักตร์คลายลงไม่น้อย “เจ้าเป็นคนกตัญญูดี”
ชิวจิ้นซวงนวดพระเพลาให้ไทเฮาอย่างขยันขันแข็ง พลางไม่ลืมกล่าวยกยอ “การได้ปรนนิบัติไทเฮาอยู่ข้างพระวรกาย นับเป็นวาสนาของหม่อมฉันเพคะ”