“ฝ่าบาททรงคำนวณแผนการได้อย่างรอบคอบไร้ข้อผิดพลาด นับแต่เดือนสามที่ทรงปลดซื่อจื่อแห่งกั๋วกงสุย และมีรับสั่งให้เผยชิ่งกับซื่อจื่อแห่งชางผิงป๋อรักษาตำแหน่งทางทหารแทนเป็นการชั่วคราว เผยชิ่งก็ยิ่งเหิมเกริม ขยายอำนาจของตนตามชายแดนอย่างไร้ยำเกรง ครั้นถึงเดือนเจ็ด ต้ายงประสบภัย เผยชิ่งคิดสร้างผลงานทางทหาร จึงลอบติดต่อกับกองทัพเป่ยอี๋ เปิดเผยแผนผังกองทหารที่ประจำอยู่ ณ ด่านเป่ยเยี่ยนแก่แม่ทัพศัตรู หวังรอให้เป่ยอี๋บุกโจมตีด่านเป่ยเยี่ยนแล้วนำกำลังเข้าช่วยเหลือ เพื่อสร้างความชอบให้ตนเอง”
กล่าวถึงตรงนี้ ฝูเซินก็เผยสีหน้าชิงชัง “น่าเสียดายที่ชาวเป่ยอี๋เจ้าเล่ห์ ด้านหนึ่งอาศัยแผนผังบุกโจมตีด่านเยี่ยนเหมินอย่างเอิกเกริก อีกด้านก็ล่อให้เผยชิ่งนำทัพทางเหนือของอิวโจวเข้าสู่ด่านเป่ยเยี่ยน หมายรอให้ค่ายทหารว่างเปล่าแล้วฉวยโอกาสบุก หากมิใช่ฝ่าบาททรงวางแผนไว้ล่วงหน้า รับสั่งให้หยางไหลอัน แม่ทัพจงหลางฉู่ยาและคนอื่น ๆ ล่อศัตรูให้ลึกเข้ามาในด่านเป่ยเยี่ยนแล้วกวาดล้างในคราเดียว ทั้งยังรับสั่งให้ผู้ตรวจการอิวโจวกับหวังโย่วเคลื่อนไหวตามโอกาส เติมกำลังทหารในช่องว่างทางเหนือของอิวโจวได้ทันท่วงที เกรงว่าอย่าว่าแต่แดนเหนือเลย แม้แต่อิวโจวก็คงรักษาไว้ไม่ได้”
“ตั้งแต่แรกเริ่มที่เราขึ้นครองราชย์ สกุลเผยก็มีใจคิดกบฏ จงใจถ่วงเวลาศึกชายแดนเพื่อแสวงความชอบ เพียงแต่ยามนั้นตระกูลเผยมีผลงานทางทหารโดดเด่น เราจึงทำอะไรพวกเขาไม่ได้” ถังอวิ๋นปิดรายงานจากชายแดนที่เพิ่งส่งมาถึง เขาครองราชย์มาหลายปี จึงไม่แสดงความชอบชังออกมาให้เห็นง่าย ๆ อีก เพียงถอนหายใจยาว “บัดนี้ในที่สุดก็ลงโทษพวกเขาได้ นับว่าให้คำตอบแก่ราษฎรชายแดนแล้ว”
“ฝ่าบาททรงมองการณ์ไกล เผยชิ่งร่วมมือกับศัตรู คนในสกุลเผยและผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาถูกควบคุมตัวระหว่างเดินทางกลับเมืองหลวงแล้ว หลังทัพเป่ยอี๋แตกพ่าย กองกำลังที่เหลืออยู่ก็ถูกซื่อจื่อสกุลหวังโจมตีจนถอยร่นต่อเนื่อง หมดกำลังเป็นภัยไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”