กู้ชิงเจาเพิ่งออกจากตำหนักฉืออัน ก็เห็นตงเซี่ยจากตำหนักหลิวอี๋มาขอพบ
“นายหญิงของข้าน้อยอยากเชิญพระสนมไปที่ตำหนักหลิวอี๋สักครา” แม้ตงเซี่ยจะเป็นคนจากตำหนักกุ้ยเฟย แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าชูเฟยก็ยังสุภาพนอบน้อมยิ่ง
กู้ชิงเจาพยักหน้า กำชับไช่ไห่ที่อยู่ข้างกายว่า “เจ้าจงนำของไปส่งก่อน ปิดผนึกไว้ แล้วเก็บรักษาให้ดี”
ความสามารถในการทำงานของไช่ไห่นั้นไร้ที่ติ “พ่ะย่ะค่ะ”
ตำหนักหลิวอี๋กับตำหนักเว่ยยางอยู่ห่างกันไม่มาก เพียงแต่มีทะเลสาบคั่นอยู่ตรงกลาง เส้นทางที่ต้องเดินจริง ๆ จึงยาวขึ้นไม่น้อย
เมื่อมาถึงตำหนักหลิวอี๋ กุ้ยเฟยกำลังนอนซมอยู่บนตั่ง ริมฝีปากแทบไร้สีเลือด พอได้ยินว่า “ชูเฟยเสด็จมา” นางก็รีบให้คนประคอง พยายามฝืนลุกขึ้นนั่ง
กู้ชิงเจาเห็นดังนั้นก็อดตกใจไม่ได้ “มิใช่ว่าบอกว่าเป็นเพียงหวัดหรือ เหตุใดกุ้ยเฟยจึงป่วยหนักถึงเพียงนี้”
ฉีเมี้ยวฝืนยิ้มอย่างขัดใจเมื่อได้ยิน “ข้าก็คิดว่าไม่ใช่อาการป่วยร้ายแรงอะไร คิดอยากหายเร็ว ๆ จะได้ช่วยดูแลกิจการฝ่ายใน ให้เจ้าผ่อนแรงลงบ้าง จึงตัดสินใจกินยาเพิ่มอีกสองเทียบ ใครจะรู้ว่าจะกลายเป็นเช่นนี้”
ทุกครั้งที่กู้ชิงเจาพบหน้านาง นางล้วนเปี่ยมชีวิตชีวา ไม่เคยเห็นนางอยู่ในสภาพเช่นนี้มาก่อน จึงขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว “กุ้ยเฟยเลอะเลือนแล้ว ย่อมมีพิษสามส่วนในยา เมื่อใช้ยา ก็ควรปฏิบัติตามคำแนะนำของหมอ”
ฉีเมี้ยวถอนหายใจ “ข้าใจร้อนเกินไป ยามนี้สถานการณ์เร่งด่วนถึงเพียงนี้ ข้ากลับช่วยอะไรไม่ได้ ทั้งยังทำให้คนในวังต้องเหน็ดเหนื่อยเพิ่ม ช่าง...” นางละอายใจอย่างยิ่งเพราะเรื่องนี้ ครั้นมองกู้ชิงเจา แววตาก็ยิ่งร้อนรน “เรื่องไทเฮา คงต้องรบกวนเจ้าให้ช่วยดูแลอีกแรง”