ราตรีเงียบสงัด ตะเกียงในตำหนักเว่ยยางยังไม่ดับ
หงเชาก้าวเข้าตำหนักอย่างเร่งร้อน ก่อนยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้ “นายหญิง นี่คือจดหมายที่ส่งมาจากเมืองเซียงโจว คุณหนูรองถึงกับติดตามไปเมืองเซียงโจวตั้งแต่เดือนเจ็ดด้วยเจ้าค่ะ!”
“อะไรนะ?” กู้ชิงเจายังถือหนังสืออยู่ในมือ ขณะกำลังจะพลิกหน้าก็ได้ยินเช่นนั้น จึงอดแปลกใจมิได้
หงเชารีบคลี่จดหมายให้นางดู “กลางเดือนเจ็ด ผู้มีใจรักแผ่นดินจากทั่วแคว้นต่างมุ่งหน้าไปยังเขตภัยพิบัติ บัณฑิตจากสำนักศึกษาแห่งฉางซิงแยกย้ายกันไปช่วยเหลือชาวบ้าน คุณหนูรองก็ติดตามไปด้วยเจ้าค่ะ นางคงกลัวฮูหยินกับนายท่านเป็นห่วง จึงมิได้ทิ้งคำบอกกล่าวไว้แม้สักคำ แล้วลอบเดินทางไปพร้อมอาจารย์และศิษย์ของสำนักศึกษาแห่งฉางซิง บัดนี้คุณหนูรองอยู่เมืองเซียงโจวมาเกินหนึ่งเดือนแล้วเจ้าค่ะ” นางถอนหายใจหนัก “โชคดีที่ผู้ร่วมทางเอาใจใส่ดูแล คุณหนูรองจึงยังไม่เกิดเรื่องใด บัดนี้ภัยพิบัติในเมืองเซียงโจวและเมืองฮว่าจิ๋วทุเลาลงแล้ว คุณหนูรองถึงได้ส่งข่าวมาบอกว่าปลอดภัยเจ้าค่ะ”
กู้ชิงเจาอ่านจดหมายจบก็อดยิ้มพลางถอนใจมิได้ “เด็กคนนี้นี่”
หงเชาชะงัก “นายหญิงไม่เป็นห่วงคุณหนูรองหรือเจ้าคะ?”
นอกจากความประหลาดใจในยามแรกที่ได้ยินเรื่องนี้แล้ว นางก็ไม่มีท่าทีตื่นตระหนกอีก เพียงสงบใจปิดหนังสือลง พลางยิ้มกล่าวว่า “ย่อมเป็นห่วงอยู่แล้ว เพียงแต่นางมีความคิดเป็นของตนเอง ต่อให้ข้าเป็นพี่สาว ก็ไม่อาจบงการการตัดสินใจของนางตามใจชอบ”