“ดูเจ้าสิ เป็นมารดาคนแล้วแท้ ๆ ยังชอบกินของเย็นจัดเช่นนี้อีก”
ภายในตำหนักกวนจวี ถังอวิ๋นช่วยจัดผ้าห่มให้นาง พลางบ่นว่า “ลิ้นจี่แช่เย็นนั่น หมอหลวงบอกแล้วว่า แม้แต่คนสุขภาพแข็งแรงทั่วไปก็กินมากไม่ได้ ยามนี้เจ้าตั้งครรภ์ยังไม่ถึงหนึ่งเดือน ทั้งยังกินลิ้นจี่เย็นเข้าไปมากเพียงนี้ ไม่แปลกที่ปวดท้อง”
เขาห่มผ้าให้นางเรียบร้อย แล้วนั่งลงข้างเตียงตามจังหวะ
เขาตำหนินางอย่างเอ็นดู “คราวหน้าดูสิว่าเจ้ายังกล้ากินตามใจอีกหรือไม่”
กู้ชิงเจาพิงหมอนอิง ถอนหายใจ “ข้าก็คาดไม่ถึงเช่นกัน”
หากรู้ว่าตนตั้งครรภ์ นางไหนเลยจะกล้ากินเช่นนี้
“ข้าให้สำนักแพทย์แห่งยาถวายจัดเทียบยาบำรุงครรภ์ให้เจ้าโดยเฉพาะ ของเย็นทั้งหลาย ช่วงนี้เจ้ากินไม่ได้แล้ว”
นางวางมือลงบนท้องน้อยเบา ๆ ก่อนยิ้มพลางพยักหน้า “ไม่กินแล้ว ไม่กินแล้ว”
เพื่อให้ลูกปลอดภัย นางย่อมไม่ใส่ใจอาหารเพียงไม่กี่คำ
ถังอวิ๋นยิ้มละไม แววตาอ่อนโยนดุจสายน้ำ “ข้าสั่งโรงอาหารหลวงให้ปรุงของอร่อยส่งมาให้เจ้าทุกวัน รับรองว่าไม่ปล่อยให้เจ้าต้องอดอยากปากแห้ง”
“เช่นนี้ย่อมดี”
ผู้ตั้งครรภ์กลัวที่สุดก็แต่กินอาหารไม่ถูกปาก
เห็นสีหน้าอ่อนเพลียบนใบหน้าของนางค่อย ๆ ถูกความผุดผ่องเข้ามาแทนที่ อีกทั้งยังมีรอยยิ้มประดับอยู่ ถังอวิ๋นก็คลายใจลงไม่น้อย “มีสิ่งใดที่เจ้าอยากกินเป็นพิเศษหรือไม่?”
“ไม่มี” นางตอบตามจริง “ตอนตั้งครรภ์เจ๋อร์ ข้าอยากกินทั้งของเปรี้ยวของเผ็ด ยามนี้กลับกินได้เหมือนเมื่อก่อนทุกอย่าง”