“เจ้าพูดอะไรเช่นนี้?!” ฮูหยินกู้เบิกตาจ้อง “หากเจ้าแต่งนางเข้ามาทั้งที่ในใจไม่ยินยอม แล้ววันหน้าจะใช้ชีวิตกันอย่างไร? อย่างไรเสียก็เป็นการแต่งภรรยา เจ้าย่อมต้องชอบนางจึงจะดี”
“บุตรชายเห็นว่าล้วนดีทั้งนั้น”
ฮูหยินกู้มองเขาด้วยสายตาลึกซึ้ง “ก่อนหน้านี้มิใช่ยังพูดว่าหญิงสาวจากอวี๋โจวผู้นั้นดีหรอกหรือ ไฉนยามนี้จึงเปลี่ยนใจเสียแล้ว”
สิ้นคำ ทั้งสามคนที่เหลือต่างพากันตกตะลึง
“ท่านแม่ ท่าน...” กู้ชิงหลี่อึ้งงันอย่างยิ่ง
“ข้ามิใช่คนไร้เหตุผล ในเมื่อเจ้าชอบ ก็เชิญนางเข้ามาเมืองหลวงให้ข้าดูสักหน่อยเถิด” สีหน้าฮูหยินกู้ยังมีแววไม่เต็มใจอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ยอมเปิดปากแล้ว
กู้ชิงอิ่งขยิบตาให้อ้ายพี่ชายอยู่สองสามครั้ง
แววตากู้ชิงหลี่พลันสว่างวาบ ต้องเป็นเพราะวิธีของอาเจาได้ผลแน่!
“ขอรับ!” กู้ชิงหลี่ดีใจยิ่งนัก ท่าทีแตกต่างจากยามพูดถึงการแต่งภรรยาเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง
“แต่ข้าขอกล่าวไว้ก่อน” ฮูหยินกู้เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้ายังมิได้ตกลงเสียหน่อย ต้องพิจารณาให้ถี่ถ้วน หากเหมาะสมจึงค่อยว่ากัน”
“โธ่ ท่านแม่ ท่านยังไม่เชื่อสายตาพี่ชายอีกหรือ?” กู้ชิงอิ่งกอดแขนมารดา ออดอ้อนพลางยิ้ม “ว่าที่พี่สะใภ้ต้องเป็นคนอุปนิสัยดีเป็นแน่ ทั้งยังเป็นหมออีกด้วย ดีเพียงใด ท่านแม่อย่าเพิ่งทำหน้าบึ้งใส่นางตั้งแต่แรกพบเลย ข้ายังอยากกินขนมมงคลเร็ว ๆ อยู่เลยเจ้าค่ะ”
บุตรสาวออดอ้อน ฮูหยินกู้ย่อมพอใจนัก นางแตะปลายจมูกบุตรสาวคนเล็กอย่างเอ็นดู “พี่สะใภ้อะไรกัน เจ้านี่ช่างไม่รู้จักอาย เรียกส่งเดชเสียแล้ว”