กู้ชิงเจาอดหัวเราะไม่ได้ “เจียงอวิ๋นกับผินสกุลเผยต่างเป็นศัตรูกับหม่อมฉันมาแต่ไหนแต่ไร ฝ่าบาทกลับมาถามหม่อมฉันเสียได้”
“สตรีอย่างเจ้านี่...” ถังอวิ๋นส่ายหน้าอย่างอดไม่ได้ ทว่าแววตากลับเจือรอยยิ้ม “ศัตรูแค้นเคืองอะไรกัน เจ้าไม่เห็นจะเกรงใจเลยสักนิด”
“แล้วจะให้หม่อมฉันพูดอย่างไรเพคะ?” นางเลิกคิ้ว “หรือฝ่าบาทยังอยากฟังหม่อมฉันขอความเมตตาให้สองคนนั้น ขอให้ฝ่าบาททรงพระเมตตาและให้อภัยพวกนางหรือเพคะ?” นางแค่นเสียง “หม่อมฉันหาได้มีน้ำใจเช่นนั้นไม่”
“พูดอะไรเช่นนั้น ข้าย่อมมิได้หมายความเช่นนี้” ถังอวิ๋นยิ้มพลางเอ่ยปลอบ “ข้าเพียงรู้ว่าเจ้ารักชังชัดเจน ทั้งยังใจกว้างมาแต่ไหนแต่ไร ไม่คิดถือสาเด็กคนหนึ่ง จึงถามออกไปเท่านั้น”
“ฝ่าบาททรงตัดสินพระทัยเถิด หากให้หม่อมฉันเป็นผู้กำหนด คงถูกผู้คนครหาเอาได้”
นางไม่เคยคิดถือสาเด็กคนหนึ่งอยู่แล้ว ทว่าคนในวังหลังต่างรู้ว่านางไม่ลงรอยกับสองคนนั้น ยามนี้ผินสกุลเผยเพิ่งถูกกักบริเวณ หากนางเป็นผู้กำหนดที่อยู่ขององค์หญิงใหญ่ ภายหน้าองค์หญิงใหญ่เกิดเป็นอะไรขึ้นมา มิเท่ากับต้องนับความผิดให้นางด้วยหรือ?
ถังอวิ๋นครุ่นคิด “กงผินมาจากตระกูลสูงศักดิ์ ไม่มีบุตร ทั้งยังสุขุมเรียบร้อยมาแต่ไหนแต่ไร ให้เลี้ยงดูองค์หญิงใหญ่ นับว่าเหมาะสมยิ่ง”
กู้ชิงเจายกชาขึ้นจิบตามอำเภอใจ “ฝ่าบาททรงตัดสินพระทัยเถิด”
ถังอวิ๋นจึงยุติเรื่องนี้ไว้เพียงเท่านั้น “ข้ายังมีอีกเรื่องจะบอกเจ้า เมื่อครู่ข้ากลับมาจากตำหนักฉืออัน เสด็จแม่ตรัสถึงเรื่องแต่งตั้งชายาองค์รัชทายาทย้อนหลัง”
“แม้ชายาองค์รัชทายาทจะสิ้นพระชนม์ไปนานแล้ว แต่ก็เป็นฮองเฮาโดยชอบธรรม บัดนี้ทั้งในราชสำนักและในหมู่ราษฎรต่างถกเถียงกันอื้ออึง การแต่งตั้งย้อนหลังในเวลานี้ก็นับว่าเหมาะสม”