หงเชาสูดจมูก ก่อนตอบว่า “เป็นเพราะวาสนาอันดีของนายหญิง จึงให้กำเนิดองค์ชายถึงสองพระองค์ติดต่อกัน”
ล้วนเป็นองค์ชายทั้งสิ้น…
จะกล่าวว่าไม่ผิดหวังเลยก็คงไม่จริง ทว่าอย่างไรพวกเขาก็เป็นลูกของนาง นางย่อมไม่เลิกรักเพียงเพราะเหตุนี้
“เด็ก ๆ อยู่ที่ใด?” นางถาม
“องค์ชายสามตามพระสนมไป๋ไปยังอารามซานชิงด้านหลังตั้งแต่เช้าตรู่ อีกประเดี๋ยวก็คงกลับมาแล้วเพคะ ส่วนองค์ชายห้ากับองค์ชายหก เพิ่งให้นางนมอุ้มไปป้อนนม อีกไม่นานจะพามาให้พระนางทอดพระเนตรเพคะ”
คราวนี้นางจึงค่อยวางใจ ทว่าเมื่อเห็นหงเชาร้องไห้จนขอบตาแดง ก็อดใจหายขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้ “เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ?”
ไม่ถามเสียยังดีกว่า พอนางเอ่ยปาก หงเชาก็สะอื้นจนพูดไม่ออก เสิ่นหลินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จึงก้าวเข้ามาแทน “นายหญิงไม่ทราบหรือเจ้าคะ หลังคลอดท่านมีไข้สูงกะทันหัน และหลับใหลไปหนึ่งวันแล้วเจ้าค่ะ”
“หนึ่งวัน?” นางตกใจยิ่ง “มิน่าเล่า พอตื่นขึ้นมาจึงรู้สึกมึนงงอยู่ตลอด”
เสิ่นหลินดึงผ้าห่มที่ใต้รักแร้ของนางขึ้นอย่างเบามือ “หมอหลวงเจียงกล่าวว่า เพิ่งฟื้นขึ้นมาแล้วเป็นเช่นนี้ถือเป็นเรื่องปกติเจ้าค่ะ ยามนี้ขอเพียงนายหญิงฟื้นแล้ว ก็ไม่มีอันตรายร้ายแรง เพียงแต่ในช่วงสองสามวันนี้ห้ามต้องลม และไม่ควรเคลื่อนย้ายเจ้าค่ะ”
กู้ชิงเจาพยักหน้าอย่างเข้าใจ การคลอดบุตรของสตรีแต่โบราณนั้นมีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้นได้มากมาย
ยิ่งเป็นครรภ์แฝดด้วยแล้ว
นับว่าทำให้หมอหลวง หมอตำแย และผู้คนทั่วตำหนักกวนจวีต้องเป็นห่วงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ