หลี่เจี๋ยอวี่นิ่งงันไปครู่ใหญ่
กุ้ยเฟยชี้แนะนาง มิใช่เพื่อช่วยตระกูลหลี่ หากทำเพื่อฝ่าบาทกับไทเฮาเหรินชิงผู้ล่วงลับเท่านั้น
นางย่อมไม่อาจกล่าวเรื่องนี้ต่อหน้าไทเฮา จึงตรึกตรองถ้อยคำก่อนเอ่ยว่า “พระนางกุ้ยเฟยทรงกตัญญูต่อพระองค์เพียงใด ไทเฮายังไม่ทรงทราบอีกหรือเพคะ? มิใช่ว่าหลานสาวคิดยุแยงต่อพระพักตร์พระองค์ แต่ชิวจิ้นซวงผู้นั้นช่างประพฤติตนไร้ยางอาย ทำให้ตระกูลหลี่เสื่อมเสีย ทั้งยังไม่เห็นแก่ความเมตตาที่พระองค์ทรงมีให้ หลายปีมานี้ มีคนไม่น้อยคอยกระซิบเรื่องนางข้างหูหลานสาว บอกว่านางจงใจสวมอาภรณ์สีสันสดใส เดินไปมาในอุทยานหลวง”
อุทยานหลวงเป็นทางเชื่อมระหว่างราชสำนักฝ่ายหน้าและตำหนักฝ่ายใน ถังอวิ๋นเสด็จไปมาระหว่างฝ่ายใน ย่อมต้องผ่านที่นั่น
แววตาของไทเฮาพลันเย็นเยียบ นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตรัสว่า “สกุลชิว... ก็ไร้ความสามารถจริง ๆ ตายไปแล้วก็ตายไปเถิด อัยเจียเพียงสงสารฝู่เอ๋อร์ ยังเยาว์วัยก็ต้องเป็นพ่อหม้ายเสียแล้ว”
เมื่อได้ฟัง หลี่เจี๋ยอวี่ก็หัวเราะเยาะอยู่ในใจ กล่าวไปแล้วมิใช่พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของนางเองหรอกหรือที่เกิดความคิดลุ่มหลงในโฉมงาม เอาแต่ฟังคำหวานลวงของสกุลชิวในคราวนั้น ทั้งที่มีสตรีสูงศักดิ์จากตระกูลใหญ่ตั้งมากมาย กลับเลือกคนไร้คุณธรรมไร้ความสามารถเช่นนี้
ส่วนไทเฮาก็เอาแต่ตามใจนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า มิฉะนั้นโศกนาฏกรรมวันนี้จะเกิดขึ้นได้อย่างไร?
คิดถึงตรงนี้ นางก็รู้สึกหนาวเหน็บในใจ
ไม่ว่าอย่างไร ในอดีตไทเฮาก็โปรดปรานหลานสะใภ้สกุลชิวผู้นั้นอยู่ไม่น้อย ทว่ายามนี้เมื่อสกุลชิว “สิ้นใจเพราะป่วย” สุดท้ายกลับได้ยินจากไทเฮาเพียงคำว่า “ตายไปแล้วก็ตายไปเถิด”
แม้หลี่เจี๋ยอวี่จะหนาวเหน็บใจและลอบตำหนิอยู่ในใจ ทว่ายังต้องกล่าวประจบว่า “ในเมืองหลวงยังมีคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ที่ถึงวัยออกเรือนอีกมาก เมื่อไร้ชิวจิ้นซวง ก็ยังมีสตรีดี ๆ อีกมากมาย ไทเฮาทรงเลือกเฟ้นได้ตามพระทัยเพคะ เมื่อมีพระองค์อยู่ด้วย ตำแหน่งภรรยาใหม่ของพี่ชายลูกพี่ลูกน้องย่อมมีคนมากมายแย่งชิงกันจนแทบหัวแตก”