“ท่านแม่ นี่เป็นฝีมือของกู้ชิงเจาหรือ?” เสิ่นเจียวก้าวเข้ามาอย่างเร่งร้อน ครั้นเห็นบาดแผลบนใบหน้าของสกุลลวี่ เพลิงโทสะที่อัดแน่นอยู่ในอกก็พลันลุกโชน “นางกล้ากำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้เชียวหรือ!”
ถ้อยคำเต็มไปด้วยความโกรธ ทั้งยังเจือความอับอายขุ่นเคืองอยู่หลายส่วน
“มิใช่ชูเฟย เป็นไป๋ผินแห่งตำหนักเฉาหยุนต่างหาก” สาวใช้ข้างกายกล่าวด้วยความขุ่นแค้น “ใคร ๆ ก็ว่าชูเฟยกับไป๋ผินสนิทสนมกัน เห็นได้ชัดว่าเป็นพวกเดียวกัน”
“ท่านแม่เป็นถึงฮูหยินผู้มีบรรดาศักดิ์ ไทเฮาไม่ทรงจัดการเรื่องนี้หรือ?” เสิ่นเจียวไม่เข้าใจ “หลังออกจากตำหนักกวนจวี ท่านแม่ไม่ได้ไปตำหนักโซ่วอันเพื่อทวงถามความเป็นธรรมหรือ?”
ไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้ยังพอว่า ครั้นถูกพูดขึ้นมา สกุลลวี่ก็ยิ่งรู้สึกเสียหน้า
ยามออกจากตำหนักกวนจวี นางมีสภาพเสียกิริยาเช่นนั้น จะกล้าไปตำหนักโซ่วอันให้ผู้อื่นเยาะเย้ยได้อย่างไร จึงจำต้องกลับมาก่อน
“พรุ่งนี้เช้าข้าจะเข้าวัง!”
เสิ่นเจียวพยักหน้า “เช่นนี้ก็ดี พรุ่งนี้ข้าจะไปวังพร้อมท่านแม่ แล้วเผชิญหน้ากับกู้ชิงเจา!”
สกุลลวี่ปลาบปลื้มยิ่งนัก “นับว่าข้าไม่เสียแรงรักเจ้า”
สองแม่ลูกกำลังสนทนากัน ม่านลูกปัดพลันไหวระริก สาวใช้คนหนึ่งเร่งรุดเข้ามา “ฮูหยิน คุณหนูรอง มีคนจากวังมาถึงเจ้าค่ะ! บอกว่ามาส่งของให้ฮูหยิน”
สาวใช้คนสนิทของสกุลลวี่พลันยินดี “คงเป็นไทเฮาทรงทราบถึงการกระทำของชูเฟย จึงส่งของกำนัลมาชดเชยเป็นพิเศษ”
เสิ่นเจียวถามขึ้น “ผู้ใดมา?”
“เป็นท่านอาหญิงชินฝาง ผู้ดูแลตำหนักข้างกายไทเฮาสกุลหรงแห่งตำหนักฉืออันเจ้าค่ะ!” สาวใช้ผู้มารายงานมีสีหน้าเบิกบาน “ได้ยินว่าท่านอาหญิงชินฝางเป็นนางกำนัลที่ติดตามไทเฮามาตั้งแต่ก่อนเข้าวัง ในวังแม้แต่ฝ่าบาทยังทรงไว้หน้านางอยู่สามส่วน”