ยามข่าวแพร่มาถึง ถังอวิ๋นกำลังสนทนากับไทเฮาเรื่องหนังสือเหล็กจารึกอักษรชาดอยู่ที่ตำหนักฉืออัน
เมื่อได้ฟัง สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไป
“อะไรนะ?! ชูเฟยประชวรแล้ว!” ถังอวิ๋นแทบจะกระโดดขึ้นมา เขาประสานมือคำนับไทเฮา “เสด็จแม่ ลูกขอไปเยี่ยมชูเฟยสักหน่อย”
“ไปเถิด”
เพียงชั่วครู่ ถังอวิ๋นก็จากไปอย่างเร่งร้อน
ฉีเมี้ยว กุ้ยเฟยผู้ไม่พอใจ เบ้ปาก “เสด็จป้า ฝ่าบาทเป็นอะไรไปหรือ? เพียงเพื่อชูเฟยคนเดียว ถึงกับไม่สนพระทัยแม้แต่พระองค์”
ไทเฮาสกุลหรงไม่เคยบอกฉีเมี้ยวว่า ตำแหน่งกุ้ยเฟยของนางได้มาอย่างไร ฉีเมี้ยวจึงเข้าใจมาตลอดว่าตำแหน่งกุ้ยเฟยนี้สมควรเป็นของตน คิดว่าตนเป็นถึงกุ้ยเฟยผู้สูงศักดิ์ แต่กลับไม่ได้รับพระกรุณาเท่าชูเฟย ในใจจึงไม่เป็นธรรมมานานแล้ว
“ชูเฟยประชวรหนัก ฝ่าบาทเสด็จไปเยี่ยมสักหน่อยแล้วมีอันใดไม่เหมาะสม?” ไทเฮาสกุลหรงปรายตามองนาง “พูดถึงเรื่องนี้ เจ้าเป็นกุ้ยเฟยผู้เป็นใหญ่ในฝ่ายใน เมื่อพระสนมเบื้องล่างเจ็บป่วย เจ้าก็ควรแสดงความห่วงใยบ้างมิใช่หรือ อย่างไรเสียในมือเจ้าก็มีตราทอง อย่าได้ตระหนี่นัก”
“เสด็จป้าทอดพระเนตรไม่ออกหรือเพคะว่าฝ่าบาททรงร้อนพระทัยเพียงใด? นิสัยของชูเฟยผู้นั้น ไหนเลยจะถูกทำให้โกรธจนล้มป่วยได้ง่ายดาย” ฉีเมี้ยวเบ้ปาก “ต้องเป็นกลอุบายของกู้ชิงเจา คิดหนีความผิดต่างหาก พูดไปแล้ว แม้ตระกูลหย่งชิงปั๋วกับตระกูลกู้จะมีความแค้นเก่าต่อกัน แต่ฮูหยินหย่งชิงปั๋วก็เป็นถึงสตรีที่ได้รับพระราชทานยศ อีกทั้งยังเป็นท่านน้าสะใภ้รองของชูเฟย นางกลับปล่อยให้ไป๋ผินรังแกท่านน้าสะใภ้รองของตนเช่นนี้ ช่างเย็นชาเกินไปแล้ว”
ไทเฮาสกุลหรงวางหนังสือเหล็กจารึกอักษรชาดลงบนโต๊ะอย่างแรง แล้วปรายตามองนาง “เจ้าคิดว่าหนังสือเหล็กจารึกอักษรชาดนี้ได้มาอย่างไร? แล้วคิดว่าหวังสือหมายหัวตระกูลกู้ตั้งแต่แรกเพราะเหตุใด?”