“หลานสาวเพิ่งผ่านพิธีปักปิ่นได้ไม่นาน ก็ดำรงตำแหน่งผินแล้ว วันหน้าหลานสาวย่อมมีอนาคตอันรุ่งโรจน์ ท่านปู่โปรดวางใจเถิด สักวันหลานสาวจะทำให้ตระกูลเสิ่นของเรากลับคืนสู่เกียรติยศดังวันวาน” เสิ่นเจียวกล่าวอย่างทะนงในโฉมงามของตน
วันที่สิบห้าเดือนสอง เป็นวันมงคลเหมาะแก่การงานทั้งปวง ท้องฟ้าสีครามไร้เมฆลอย เป็นวันที่อากาศแจ่มใสหาได้ยากยิ่ง
กู้ชิงเจากับไป๋ผินพาเด็กสองคนไปชมดอกไม้ในอุทยานหลวง
เดือนสอง ดอกท้อผลิบานเต็มกิ่ง ดอกอิงฮวาแดงสดเบ่งบาน แมกโนเลียเริ่มคลี่กลีบ อีกทั้งดอกไห่ถังก็ชูช่อแน่นขนัดตามยอดกิ่ง กลิ่นหอมอบอวล สีสันสดใสไร้คู่เปรียบ นับเป็นทัศนียภาพงดงามชวนรื่นรมย์
ทว่าเด็กทั้งสองคงไม่เข้าใจว่าความสุนทรีย์คือสิ่งใด ไม่นานก็ลงมือเด็ดดอกไม้จนกิ่งก้านเสียหาย หอบดอกไม้เป็นกำ ๆ มามอบให้มารดาของตนราวกับนำของล้ำค่ามาอวด
ไป๋ผินมองกองดอกไม้สีแดงสดในมือถังควาน แล้วสัมผัสได้ถึงรสนิยมของบุตรชาย จนหนังศีรษะชาหนึบ “นี่มันดอกไม้อะไรกัน”
“ดอกไม้สดขอรับ!” ถังควานตอบอย่างเบิกบาน “เสด็จแม่ไม่ชอบหรือพ่ะย่ะค่ะ”
ทางด้านกู้ชิงเจารับดอกไม้จากถังเจ๋อตัวน้อยพร้อมรอยยิ้ม “ขอบใจเจ๋อเอ๋อร์ ดอกไม้ที่มอบให้ เสด็จแม่ชอบมาก”
ถังเจ๋อตัวน้อยยิ้มจนหน้าบาน “เช่นนั้นข้าจะไปเด็ดมาให้เสด็จแม่อีก”
ถังควานคงสัมผัสได้ถึงแววตาลุ่มลึกของเสด็จแม่ จึงสะดุ้งเฮือก ยัดดอกไม้ใส่อ้อมแขนนางอย่างฝืนใจ ก่อนรีบตามถังเจ๋อไป “น้องสาม รอข้าด้วย ข้าจะไปด้วย!”
“เจ้าตัวแสบเอ๊ย” ไป๋ผินจัดดอกไม้ที่บุตรชายมอบให้เป็นช่ออย่างประณีต แล้วส่งให้โช่วเอ๋อร์ “เอากลับไปปักในแจกันหยกขาวก่อนเถิด”