นางอาศัยเส้นสายของไทเฮาหลีมาขอพบ กู้ชิงเจาจึงไม่อาจปฏิเสธได้
ภายในตำหนักใหญ่ สกุลลวี่สวมชุดพิธีของฮูหยินปั๋ว นั่งตัวตรงอยู่บนที่นั่งประธานฝั่งขวา ลอบพิจารณากู้ชิงเจาซึ่งนั่งอยู่บนบัลลังก์ไม้หวายหลินแกะสลักลวดลายวิจิตร
แม้จะเป็นผู้อาวุโสกว่า แต่ทันทีที่ได้เห็นกิริยาสง่างามรอบกายของนาง สกุลลวี่ก็เกิดความหวาดหวั่นขึ้นมาแล้ว
“ชิงเจา...” นางคิดจะใช้ไมตรีเก่ามาเกลี้ยกล่อม
เสิ่นหลินขมวดคิ้วฉับพลัน “บังอาจ! พระนามของชูเฟยเหนียงเหนียง ไหนเลยจะให้ฮูหยินเรียกขานตามใจชอบ!”
สกุลลวี่สะดุ้งเล็กน้อย สีหน้าพลันไม่น่าดู นางไม่กล้าพูดจารุนแรงกับกู้ชิงเจา แต่บ่าวคนหนึ่งกลับกล้าตะโกนใส่นางผู้เป็นถึงฮูหยินปั๋วเช่นนี้หรือ?!
“เจ้าเป็นใคร? ข้าเป็นผู้อาวุโสของตระกูลเสิ่น ข้ากำลังพูดกับนายของเจ้า จะมีสิทธิ์อะไรมาแทรก!”
“เกือบลืมแนะนำฮูหยินหย่งชิงปั๋วไปเสียแล้ว เสิ่นหลินเป็นผู้ดูแลตำหนักของตำหนักกวนจวี ดำรงตำแหน่งขุนนางขั้นห้า ก่อนมารับใช้เปิ่นกง นางเป็นนางกำนัลถวายชาหน้าพระพักตร์ รับใช้มาหลายปี เคยได้รับคำชมจากอดีตฮ่องเต้ แม้แต่ฝ่าบาทในยามนี้ยังทรงให้เกียรตินางอยู่สามส่วน” กู้ชิงเจายิ้มน้อยๆ หางตายกขึ้น “คำพูดของนางก็คือคำพูดของเปิ่นกง”
สกุลลวี่ไม่คาดคิดว่าหญิงรับใช้ข้างกายกู้ชิงเจาจะมีภูมิหลังใหญ่โตถึงเพียงนี้ นอกจากตกตะลึงแล้ว ในใจก็ยังขุ่นเคืองหลายส่วน นางยิ้มไม่ถึงดวงตา เอ่ยถากถางว่า “คุณหนูกู้ผู้หยิ่งทะนงในวันวาน บัดนี้กลายเป็นชูเฟยเหนียงเหนียงแล้ว ท่าทางช่างสูงส่งขึ้นทุกที แม้แต่ผู้อาวุโสก็ไม่เห็นอยู่ในสายตาแล้วหรือ”
“ฮูหยินปั๋ว โปรดระวังถ้อยคำด้วย” กู้ชิงเจาลูบข้างขมับ “ธรรมเนียมหลวงมาก่อน ธรรมเนียมครอบครัวไว้ทีหลัง เปิ่นกงเป็นชูเฟยของฝ่าบาท และเป็นพระมารดาขององค์ชายสามก่อน จากนั้นจึงค่อยเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลกู้ อีกอย่าง...”