หิมะในเมืองหลวงตกถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อทอดสายตามองออกไปไกลสุดขอบฟ้า เบื้องหน้าล้วนเป็นทัศนียภาพหิมะขาวบริสุทธิ์ไร้มลทิน
ฤดูกาลเช่นนี้เหมาะแก่การเกียจคร้านยิ่งนัก ทว่าผู้คนในตำหนักกวนจวีกลับขยันขันแข็งขึ้นทุกที ผู้ที่กวาดหิมะก็กวาดหิมะ ผู้ที่ต้มน้ำก็ต้มน้ำ ไม่มีผู้ใดกล้าหย่อนยานแม้แต่น้อย ด้วยเกรงว่ากุ้ยเฟยเหนียงเหนียงซึ่งกำลังตั้งครรภ์จะไม่สบายกายแม้เพียงนิด
วันนี้กู้ชิงอิ่งพาถังควานกับถังเจ๋อน้อยเล่นอยู่ในตำหนักข้าง กำลังสนุกสนานกันอยู่ดี ๆ ก็เห็นผู้คนเดินขวักไขว่ตรงตำหนักหลัก พลันเกิดความวุ่นวายขึ้นมา
กู้ชิงอิ่งวางของในมือลงทันที สั่งให้คนดูแลองค์ชายทั้งสองให้ดี แล้วเร่งรุดไปยังตำหนักหลัก
ยามนั้นกู้ชิงเจาถูกส่งเข้าไปในตำหนักข้างตะวันออก ซึ่งจัดไว้เป็นห้องคลอดชั่วคราวแล้ว ไป๋ผินเดินวนไปวนมาอยู่ท่ามกลางหิมะด้านนอกด้วยความร้อนใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
“ไป๋ผินเหนียงเหนียง พี่หญิงของหม่อมฉัน...”
ไป๋ผินรีบจับมือนางไว้ ปลอบประโลมว่า “เมื่อครู่น้ำคร่ำของพี่หญิงเจ้าพลันแตก บัดนี้ถูกส่งเข้าไปแล้ว หมอตำแยก็มาถึงแล้ว หมอหลวงก็เข้ามาช่วยด้วย เจ้าอย่ากลัว อย่ากลัวไปเลย”
สตรีคลอดบุตรก็เหมือนก้าวเท้าข้างหนึ่งเข้าไปในประตูผี กู้ชิงอิ่งเพิ่งพบเห็นเรื่องเช่นนี้เป็นครั้งแรก ย่อมหวาดกลัว ยิ่งไปกว่านั้น คนที่กำลังคลอดอยู่ด้านในยังเป็นพี่หญิงแท้ ๆ ของนาง
มือของนางราวกับกำลังสั่น
เมื่อนางก้มลงมอง จึงเห็นว่าเป็นมือของไป๋ผินที่สั่นไม่หยุด ใบหน้าของอีกฝ่ายก็ซีดเผือดเช่นกัน
“ไป๋ผินเหนียงเหนียง ท่าน...”
ไป๋ผินเองก็ชะงักไป ก่อนยิ้มเจื่อน ๆ พลางอธิบายว่า “ข้ายังต้องพึ่งพี่หญิงของเจ้าให้คอยคุ้มครอง ข้าไม่อยากให้พี่หญิงเจ้าเป็นอะไรไปเด็ดขาด”