ยามนั้นเป็นช่วงต้นเดือนแปด กลิ่นหอมของดอกกุ้ยหอมอบอวล เบญจมาศต้นฤดูผลิบานสะพรั่ง
แต่เช้าตรู่ สำนักดอกไม้ก็ส่งไม้ดอกและไม้ประดับกระถางที่กำลังนิยมมาหลายชนิด
กู้ชิงเจาไม่ค่อยชอบดอกเบญจมาศ สำนักดอกไม้จึงเสาะหาพุทธรักษา มะลิ และกุ้ยหอมทองมาให้หลายกระถาง จัดวางไว้ใต้ชายคาระเบียงของท้องพระโรงตำหนักกวนจวี ดูงดงามเรียบหรู
ไป๋ผินมาถึงก็เอ่ยชมไม่ขาดปาก “สำนักดอกไม้ช่างรู้จักเอาใจคนจริง ๆ ทางตำหนักข้าก็ส่งเบญจมาศต้นฤดูมาให้ไม่น้อย วางไว้ในลานแล้วดูเป็นมงคลนัก เห็นได้ชัดว่าสำนักดอกไม้เฝ้ารอพวกเรากลับวังมาตั้งแต่เนิ่น ๆ จึงเพาะเลี้ยงบุปผางามเหล่านี้ไว้ กลิ่นดอกไม้หอมอบอวลไปทั่ววังหลังจนชวนให้เคลิบเคลิ้ม โดยเฉพาะตำหนักของพี่หญิง ตำหนักกวนจวีเดิมทีก็สร้างไว้อย่างงดงามเรียบหรูอยู่แล้ว บัดนี้ยิ่งประดับเติมแต่งเข้าไป มองอย่างไรก็งามไปหมด”
“ก็เพียงของเล็กน้อย เอาไว้เพิ่มสีสันให้มีชีวิตชีวาเท่านั้น” กู้ชิงเจากำลังตัดแต่งต้นมะลิในกระถางอย่างประณีต มะลิต้นนี้เป็นของตำหนักกวนจวีมาแต่เดิม กิ่งก้านมักชูออกไปคนละทิศละทาง ดูไม่เป็นระเบียบอยู่บ้าง เมื่อผ่านมือนางตัดแต่งเพียงเล็กน้อย ก็กลับมีระดับชั้นชัดเจนและดูมีชีวิตชีวายิ่งขึ้น
นางจัดแต่งเสร็จแล้วจึงวางกรรไกรลงอย่างพึงพอใจ
ไป๋ผินยิ้มแย้มพลางพินิจดอกไม้ แล้วเอ่ยชมไม่หยุด “ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าพี่หญิงมีฝีมือเช่นนี้ มองมะลิต้นนี้แล้วกลับรู้สึกว่าดอกไม้ที่สำนักดอกไม้ส่งมานั้นดูแข็งทื่อเกินไป”
กู้ชิงเจายิ้มพลางส่งสายตาตำหนินาง “หากคนของสำนักดอกไม้ได้ยินเข้า คงคิดว่าไป๋ผินไม่พอใจฝีมือของพวกเขาเป็นแน่” นางเหลือบตาเรียกหงเชา “ยกดอกไม้นี้ไปวางบนแท่นดอกไม้เถิด”
“เมื่อเทียบกับฝีมือของพี่หญิงแล้ว ฝีมือพวกเขาย่อมด้อยกว่ามาก” ไป๋ผินเอ่ยด้วยความภาคภูมิใจอย่างยิ่ง
พี่หญิงกู้ของข้าโดดเด่นเหนือผู้ใด แม้แต่จัดแต่งดอกไม้ก็ยังทำได้งดงามนัก