“เชิญนางเข้ามาเถิด”
ตงเซี่ยเป็นสาวใช้ที่ติดตามฉีกุ้ยเฟยมาจากบ้านเดิม บัดนี้ยังเป็นผู้ดูแลตำหนักหลิวอี๋ ฐานะของนางย่อมไม่ต้องกล่าวถึง
การมาของนางย่อมได้รับคำไหว้วานจากฉีกุ้ยเฟยให้นำของขวัญมาแสดงความยินดี “ถวายพระพรเพคะกุ้ยเฟยเหนียงเหนียง ช่วงนี้นายหญิงของหม่อมฉันติดกิจการฝ่ายใน จึงไม่อาจมาถวายคำยินดีด้วยตนเองได้ จึงสั่งให้หม่อมฉันนำของขวัญเหล่านี้มาถวายเพคะ”
ฉีเมี้ยวลงมือคราใดก็ใจกว้างเสมอ ยามนี้กู้ชิงเจาได้รับแต่งตั้งเป็นกุ้ยเฟย นางไม่อยากให้ผู้อื่นคิดว่าตนไม่พอใจ ของขวัญที่มอบให้จึงล้ำค่าและมากมายเป็นพิเศษ
แพรพรรณและเครื่องประดับศีรษะในหีบแล้วหีบเล่าทำให้เหล่าสนมด้านล่างตาลาย ของเหล่านี้เพียงชิ้นเดียวก็นับว่าหายากล้ำค่าแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการรวบรวมไว้มากมายเช่นนี้
กู้ชิงเจาตกตะลึงอยู่บ้าง มิใช่ว่านางไม่อาจใช้ของเหล่านี้ เพียงแต่ฉีกุ้ยเฟยใจกว้างเกินไปจริง ๆ ผ้าและอาภรณ์เหล่านี้ ต่อให้นางเปลี่ยนวันละสามชุดโดยไม่สวมซ้ำ ก็ยังสวมไม่หมด
“เห็นได้ชัดว่ากุ้ยเฟยเหนียงเหนียงกับพี่หญิงมีไมตรีแน่นแฟ้น ของกำนัลที่กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงมอบให้พี่หญิงในแต่ละครา ย่อมแตกต่างจากผู้อื่นเสมอ” ไป๋ผินเอ่ยยิ้ม ๆ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความคิดในใจของเหล่าสนมก็พลันคึกคักขึ้น ต่างลอบคาดเดาอยู่ในใจว่า
แต่ก่อนก็แล้วไปเถิด ยามนี้ทั้งสองต่างเป็นกุ้ยเฟย คนหนึ่งได้รับความโปรดปราน อีกคนมีชาติกำเนิดสูงส่งถึงเพียงนั้น ตลอดหลายปีมานี้อำนาจของทั้งสองทัดเทียมกัน หรือจะไม่มีเรื่องขุ่นข้องหมองใจกันอยู่จริง ๆ
กู้ชิงเจาไม่สนใจว่าพวกนางคิดเช่นไร อย่างไรเสียยามนี้นางกับฉีเมี้ยวก็ไร้ความแค้นต่อกัน อีกทั้งยังมีไมตรีเก่าแก่หลงเหลืออยู่บ้าง นางไม่ปรารถนาจะทำลายความสมดุลนี้