“พี่หญิง สุขสันต์คืนส่งท้ายปีเก่า” นางมาเยือนตำหนักกวนจวีจนคุ้นเคย อีกทั้งกู้ชิงเจาก็ไม่ชอบให้นางคำนับทำความเคารพยามอยู่กันตามลำพัง นางจึงยิ้มร่าเดินเข้ามา ก่อนนั่งลงบนตั่งนุ่มอีกฝั่งอย่างคล่องแคล่ว แล้วส่งยิ้มตาหยีทักทายกู้ชิงอิ่ง “คุณหนูรองกู้ สุขสันต์คืนส่งท้ายปีเก่า ปีนี้แม้ไม่ได้ไปร่วมงานเลี้ยงในวัง แต่มีคุณหนูรองอยู่ด้วย ย่อมครึกครื้นกว่าทุกปีเป็นแน่”
กู้ชิงอิ่งชอบไป๋ผินยิ่งนัก “เหนียงเหนียงไป๋ สวัสดีเจ้าค่ะ”
“ฮี่ ๆ ดี ๆ” นางก็สนิทสนมกับคุณหนูรองกู้ผู้มีหน้าตาและนิสัยคล้ายพี่หญิงกู้ยิ่งนัก
กู้ชิงเจากลับสงสัย “ยามนี้เจ้าไม่ควรอยู่ร่วมงานเลี้ยงในวังที่ตำหนักฉงหัวหรือ”
“โธ่ ปีนี้พี่หญิงไม่อยู่ ตำหนักฉงหัวช่างน่าเบื่อยิ่งนัก” นางกล่าวอย่างเห็นเป็นเรื่องสมควร “ข้าไปขอฉีกุ้ยเฟยแล้ว นางก็อนุญาต ปีนี้ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนพี่หญิงฉลองคืนส่งท้ายปีเก่าให้ดี กูกูเสิ่นหลินลำบากแล้ว ช่วยเพิ่มตะเกียบอีกคู่เถิด”
เสิ่นหลินกำลังกังวลว่าคืนส่งท้ายปีเก่าจะเงียบเหงา จนเจ้านายของตนรู้สึกหม่นหมอง พอไป๋ผินมาถึง นางก็ยินดีอย่างยิ่ง “กำลังหวังให้เหนียงเหนียงมาอยู่พอดี มีคนร่วมกินมื้อส่งท้ายปีเก่าเพิ่มอีกคน ยิ่งครึกครื้นขึ้นเจ้าค่ะ”
“จริงสิ องค์ชายควนเล่า?” ปกติไม่เห็นหน้าก็แล้วไป ทว่าวันนี้เป็นคืนส่งท้ายปีเก่า ไป๋ผินไม่ไปร่วมงานเลี้ยงในวังแล้ว เขาก็ควรอยู่กับมารดาของตนมิใช่หรือ
“ใช่แล้ว องค์ชายควนอยู่ที่ใด?” ไป๋ผินเองก็ถึงกับงุนงง ทั้งที่ตอนออกจากตำหนักเฉาหยุน เด็กคนนั้นยังเดินตามนางอยู่แท้ ๆ