คืนส่งท้ายปีเก่า ภายในและภายนอกกำแพงวังต่างประดับประดาโคมไฟและผ้าแพรแดง โคมแดงแขวนเรียงรายทั่วระเบียง เสียงประทัดดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ดอกเหมยเหมันต์ช่อแล้วช่อเล่าผลิบานท้าลมหนาว ปัดเป่าหิมะเย็นเยียบที่โปรยปราย ทั้งยังขับไล่ลมเย็นอันเงียบเหงา แต้มแดงทั่วมุมกำแพงและลานตำหนัก ความยินดีเบิกบานแผ่ซ่านไปทั่ว
“เสด็จแม่ เสด็จแม่ ดูกระต่ายน้อยที่ลูกตัดสิพ่ะย่ะค่ะ”
ถังเจ๋อร์ตัวน้อยวิ่งผ่านระเบียง อ้อมฉากกั้น แล้วตรงเข้าเรือนตงหน่วนเก๋อในตำหนักหลักอย่างเบิกบาน ก่อนคลี่กระดาษตัดสีแดงในมือให้พระมารดาทอดพระเนตร “กูกูตานชิงสอนลูกตัดพ่ะย่ะค่ะ ลูกมอบให้เสด็จแม่”
พ้นช่วงอยู่ไฟมาเกินครึ่งแล้ว กู้ชิงเจาสามารถลงจากเตียงเดินเหินได้ ทว่าด้วยอากาศหนาว นางจึงยังไม่เคยออกจากตำหนักหลัก อีกทั้งช่วงสิ้นปีก็ไม่จำเป็นต้องไปร่วมงานเลี้ยงในวังหรือพิธีใหญ่ใด ๆ
ยามนี้นางนั่งอ่านหนังสืออย่างสบายอารมณ์อยู่บนตั่งนุ่ม สวมเสื้อกันหนาวลายดอกเหมยหนาหนัก ทั้งยังกอดเตาอุ่นมือใบเล็กไว้ในมือ
เมื่อเห็นโอรสวิ่งมาหาอย่างกระตือรือร้น นางจึงวางเตาอุ่นมือกับหนังสือลง รับกระดาษตัดมาด้วยรอยยิ้ม แล้วพินิจอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยชม “เหมือนจริงยิ่งนัก เจ๋อร์ของแม่ตัดได้งดงามมาก แม่ชอบยิ่งนัก”
นางยิ้มพลางส่งให้หงเชาซึ่งยืนอยู่ข้างกาย “เก็บรักษาให้ดี พรุ่งนี้เช้าค่อยนำไปติดที่หน้าต่างด้านนอกเรือนตงหน่วนเก๋อ”
หงเชารับไว้ด้วยสีหน้ายินดี “เพคะ”
เมื่อเห็นเสด็จแม่ชื่นชอบอย่างจริงจังเช่นนี้ ถังเจ๋อร์ก็ยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวน้อย