“จริงสิ อัยเจียได้ยินมาว่า องค์ชายใหญ่กับองค์ชายสามถูกลงโทษอยู่ที่พระตำหนักจื่อเฉินหรือ?” ไทเฮาสกุลหรงหันไปถามชิงฝาง “เพราะเหตุใดหรือ?”
“เป็นเช่นนั้นเพคะ” เดิมทีนับเป็นเรื่องไม่ดี ทว่าชิงฝางกลับรู้สึกขบขัน จึงกล่าวพลางยิ้ม “ปีที่แล้วเหลียงเฟยมิได้ถวายแท่นฝนหมึกลายดอกท้อแก่ฝ่าบาทหรือเพคะ? องค์ชายทั้งสองเผลอทำแตกเสียแล้ว”
“อย่างนี้นี่เอง” ไทเฮายิ้มจนหางตาโค้ง “เจ้าลิงน้อยสองคนนี้ มิน่าเล่าจึงถูกลงโทษ”
“นั่นสิ เพคะ” ชิงฝางยิ้ม “ฝ่าบาททรงทะนุถนอมแท่นฝนหมึกอันนั้นยิ่งนัก ใครจะคิดว่าในพระตำหนักจื่อเฉินมีแท่นฝนหมึกตั้งมากมาย แต่พวกเขากลับทำแท่นอันนี้แตกเสียจนหมด” นางครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ “แต่หนูไฉก็ได้ยินมาว่า เดิมทีฝ่าบาททรงลงโทษเพียงองค์ชายใหญ่ เป็นเหลียงเฟยที่กราบทูลว่าองค์ชายสามทำผิดร่วมด้วย จึงควรรับโทษร่วมกัน” ชิงฝางขมวดคิ้ว ถามว่า “พูดไปแล้ว เหลียงเฟยเข้มงวดเกินไปหรือไม่เพคะ? องค์ชายสามยังเล็กนัก”
ไทเฮากลับส่ายหน้า “เหลียงเฟยเป็นมารดาแท้ ๆ ขององค์ชายสาม ผู้ใดจะรักองค์ชายเล็กได้มากกว่านาง? ที่เหลียงเฟยทำเช่นนี้ก็เพราะคำนึงถึงความผูกพันระหว่างพี่น้อง มิให้ความผิดทั้งหมดตกอยู่กับองค์ชายใหญ่ จนคนในวังดูแคลนเขา”
“แต่เพราะองค์ชายใหญ่ นางกลับให้โอรสแท้ ๆ ที่ยังเล็กของตนต้องรับโทษ...” ชิงฝางไม่เข้าใจ
“เจ้าคิดว่าเหลียงเฟยเป็นคนโง่หรือ?” ไทเฮายิ้มพลางมองชิงฝาง “นางให้สององค์ชายรับโทษที่พระตำหนักจื่อเฉิน ประการแรก เพื่อให้เด็กทั้งสองได้ใกล้ชิดพระบิดา ประการที่สองก็เพื่อให้เหล่าขุนนางที่เข้าออกเห็นว่ากฎในวังเข้มงวดเพียงใด แม้แต่องค์ชายทำผิดก็ยังได้รับโทษ แล้วนับประสาอะไรกับผู้คนทั่วหล้า นี่เป็นแบบอย่างที่ดี หากภายหน้าบุตรหลานตระกูลขุนนางใหญ่ประพฤติเหลวไหล เพียงยกเรื่องนี้ขึ้นมาก็ทำให้อวิ๋นเอ๋อร์มีเหตุผลหนักแน่นพอจะลงมือขัดขวางได้ ยิ่งกว่านั้นเด็กทั้งสองมีเพื่อนร่วมรับโทษ ต่อให้ถูกลงโทษ ก็ย่อมไม่ลำบากจนเกินไป”