“ฝ่าบาททรงสงสารอยู่ แต่เหลียงเฟยเหนียงเหนียงตรัสสอนว่า ในเมื่อทำผิดพร้อมกัน ก็ไม่ควรลงโทษผู้ใหญ่แต่ไม่ลงโทษเด็ก จึงลงโทษไปพร้อมกัน ถือเสียว่าเป็นการอบรมสั่งสอนพ่ะย่ะค่ะ”
กั๋วกงแห่งจิ้นพยักหน้าซ้ำ ๆ “เหลียงเฟยสั่งสอนได้ดีจริง”
ไท่ฟู่กงก็เอ่ยชมเช่นกัน “ใช่แล้ว”
เมื่อเข้าไปถึงตำหนักชั้นใน ถังอวิ๋นก็รออยู่ก่อนแล้ว พอเห็นพวกเขามาถึงก็ลุกขึ้นต้อนรับทันที
“ท่านน้ากับไท่ฟู่เชิญนั่งเถิด”
ทั้งสองคารวะอย่างพอเป็นพิธี ก่อนจะถ่อมเชิญกันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงนั่งลงบนเก้าอี้ขุนนางไม้แดง
ด้วยวัยวุฒิและประสบการณ์ ทั้งสองนับเป็นบุคคลชั้นแนวหน้าในราชสำนักต้ายง บัดนี้ต่างใกล้ถึงวัยเกษียณ อีกทั้งชราภาพแล้ว จักรพรรดิจิ่งอันจึงทรงเคารพทั้งคู่ยิ่งนัก
ได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ ทั้งสองก็รู้สึกอบอุ่นใจ
ตลอดชีวิต พวกเขาต่อสู้ฝ่าฟันอยู่ในราชสำนัก แม้จะทำไปเพื่อวงศ์ตระกูลด้วย แต่ก็ช่วยแบ่งเบาพระราชภาระของจักรพรรดิอย่างแท้จริง ครองตำแหน่งสูงมานานหลายปี ไม่เคยใช้อำนาจข่มเหงราษฎร อีกทั้งไม่เคยอบรมสั่งสอนลูกหลานให้กระทำความผิด ตลอดหลายสิบปีที่รับราชการก็ขยันขันแข็งและรอบคอบอยู่เสมอ บัดนี้กำลังจะวางมือ แล้วยังได้รับความเคารพจากจักรพรรดิเช่นนี้ ผู้ใดเล่าจะไม่รู้สึกว่าชีวิตสมบูรณ์พร้อม
“เมื่อครู่ตอนเข้ามาในตำหนัก เห็นองค์ชายทั้งสองแล้ว กระหม่อมอดทอดถอนใจมิได้” กั๋วกงแห่งจิ้นเป็นพระเชษฐาร่วมพระมารดาของไทเฮา ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายปี เคยเห็นราชวงศ์เสื่อมถอย และได้พบเห็นความรุ่งเรืองของต้ายงในวันนี้ จึงอดรู้สึกสะท้อนใจมิได้ “พริบตาเดียว ฝ่าบาทก็ขึ้นครองราชย์ครบสี่ปีแล้ว ต้ายงอยู่ภายใต้การปกครองของฝ่าบาท ฝนฟ้าตกต้องตามฤดูกาล บ้านเมืองสงบสุข ประชาชนอยู่เย็นเป็นสุข องค์ชายและองค์หญิงทั้งหลายก็ค่อย ๆ เติบใหญ่ ฝ่าบาทยังทรงอบรมสั่งสอนได้อย่างยอดเยี่ยม ต้ายงรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน นับเป็นวาสนาของใต้หล้า”