/> *แม่ลูกทั้งสองกำลังสนทนากันอยู่ อู่อิงก็เดินยิ้มแย้มเข้ามาจากด้านนอก “ฝ่าบาท ไทเฮา เหลียงเฟยเหนียงเหนียงนำของกินมาถวายองค์ชายทั้งสองพ่ะย่ะค่ะ”
ถังอวิ๋นคลายคิ้วที่ขมวดมุ่นลงช้า ๆ “เชิญเหลียงเฟยเข้ามา”
กู้ชิงเจามาถึงท่ามกลางลมหิมะ ข้างจอนผมยังมีเกล็ดหิมะเกาะอยู่ นางก้าวเข้าประตูมาเห็นไทเฮาอยู่ด้วยก็ยินดีอย่างยิ่ง “ฝ่าบาททรงพระเจริญ ไทเฮาทรงพระเจริญเพคะ”
“เข้ามาเถิด อย่าให้หนาวเลย มาดื่มชาร้อนสักถ้วยให้อุ่นกาย” ไทเฮากวักมือเรียกนางให้เข้าไปใกล้ นางกำนัลหน้าพระพักตร์นามโม่จู๋ก็ยกเครื่องดื่มร้อนเข้ามาถวายอย่างรวดเร็ว
เมื่อกู้ชิงเจามาถึง พระตำหนักจื่อเฉินก็พลันอบอวลด้วยความยินดี บรรยากาศกลมกลืนเป็นพิเศษ
ทว่าในเวลานี้ วังเฟิ่งหัวกลับปกคลุมไปด้วยความหม่นหมอง
“หมอหลวงหมายความว่า ที่ข้าไม่เคยตั้งครรภ์มาตลอดหลายปี เป็นเพราะดื่มยาคุมกำเนิดหรือ?” ไฉหนี่ว์ฟางตกตะลึง “แต่ข้าไม่เคยกินยาผิดเลย หมอหลวงวินิจฉัยผิดหรือไม่?”
หมอหญิงตามฮูหยินเผยเข้ามาด้วย ครั้นได้ยินก็ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “ข้าตรวจรักษาฮูหยินมาหลายปี ไม่มีทางวินิจฉัยผิด”
ฮูหยินเผยวางถ้วยชาลงอย่างแช่มช้า ก่อนปรายตามองไฉหนี่ว์ฟางอย่างไม่ใส่ใจ “เจ้าไม่ต้องกังวล หมอหลวงหลันเป็นแขกคนสำคัญของจวนผิงกั๋วกง ฝีมือไม่ด้อยกว่าหมอหลวงแห่งสำนักแพทย์หลวงแม้แต่น้อย”
ไฉหนี่ว์ฟางรู้ว่าตนพูดผิดไป จึงรีบกล่าวขออภัย “หมอหลวงหลันอย่าถือโทษ ข้าเพียงตกใจเกินไป”
ผินเฟยขมวดคิ้วแน่น “เจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเคยกินยาพวกนั้นหรือไม่? ลองนึกให้ละเอียดอีกครั้ง”