วันนี้เหตุใดเขาจึงยิ้มงดงามเพียงนี้?
ช่างแตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา
นางรู้สึกว่าเขาดูเย้ายวนขึ้นกว่าเดิมอยู่บ้าง ทั้งไม่สำรวมและชวนให้ใจหวั่นไหว
คุณหนูรองสกุลกู้ผู้ไร้เดียงสาไม่รู้เลยว่านี่คือสิ่งที่เรียกว่า “กลยุทธ์บุรุษรูปงาม” นางยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น สีหน้าจริงจัง ทว่ากลับชวนให้ผู้มองใจคันยุบยิบ
หวังโย่วแทบจะยิ้มจนบานอยู่ในใจ แต่สีหน้ากลับเลียนแบบฉุยเหมิง ขยิบตาเบา ๆ รอยยิ้มพราวเสน่ห์ คล้ายทั้งออดอ้อนทั้งกระเง้ากระงอด “ฉุยเหมิงเคยกินกับเจ้าแล้ว ข้าก็อยากกินกับเจ้าบ้าง”
กู้ชิงอิ่งยิ่งรู้สึกแปลกประหลาด ทั้งยังทำตัวไม่ถูกขึ้นทุกที
สมกับเป็นคุณหนูรองสกุลกู้ หลังจากรักษาสติไว้ได้อยู่นาน นางก็เอ่ยว่า “รอหลังหมั้นหมายแล้ว”
เขาเลิกคิ้ว “ได้” ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า “ข้าจะไปส่งเจ้ากลับจวน”
กล่าวจบ เขาก็วางม่านรถลง ภายใต้ม่านโปร่งบาง กู้ชิงอิ่งมองเห็นเพียงร่างของเขาพลิกกายขึ้นหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว พอนั่งมั่นคงแล้วก็หันมามองทางนี้เล็กน้อย
คล้ายว่ามุมปากยังมีรอยยิ้มประดับอยู่
นางรีบหลบสายตา แล้วบอกสารถีด้านหน้าว่า “ไปเถิด”
กาลเวลาผันผ่านอย่างรวดเร็ว ต้นเดือนสี่ ตระกูลกู้กับตระกูลหวังก็หมั้นหมายกันอย่างเป็นทางการ
เพื่อหลีกเลี่ยงช่วงไว้ทุกข์ให้ไทเฮาเหรินชิง จึงรอให้พ้นปีใหม่ไปก่อน แล้วค่อยเลือกฤกษ์มงคลจัดพิธีแต่งงาน
เช้าตรู่วันนั้น องค์หญิงใหญ่ฝูฮุ่ยก็เสด็จเข้าวัง
หลังจากไปถวายคำนับพระชายาไทเฮาหลินแล้ว นางก็มุ่งตรงไปตำหนักกวนจวี
“ดูสีหน้าเจ้าสิ ยินดีถึงเพียงนี้ มีเรื่องดีอะไรจะมาเล่าให้ข้าฟังหรือ?” กู้ชิงเจายิ้มพลางเชื้อเชิญให้นางนั่ง