“พี่ร่วมตระกูลมิได้ทำสิ่งใดผิดต่อข้า เป็นข้าเองที่พลาดโอกาสไป จะโทษผู้อื่นได้อย่างไร” ฉุยเหมิงมองเขาตรง ๆ แววตาเผยความอ่อนล้าอยู่บ้าง “เพียงแต่ข้าไม่เคยคาดคิดว่า พี่ร่วมตระกูลเพิ่งรู้จักชิงอิ่งได้ไม่นาน กลับมีใจให้นางเช่นกัน”
“เรื่องรักใคร่ยากจะคาดเดาได้” เขาเงยหน้าขึ้น ในดวงตาลุ่มลึกมีประกายอ่อนโยน “แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าเริ่มช้ากว่าเจ้า?”
ฉุยเหมิงคล้ายคิดบางอย่างขึ้นมาได้ เขาก้มหน้าซึมเซา ก่อนยิ้มขื่น “นั่นสินะ พวกท่านอยู่ในเมืองหลวง ย่อมได้พบก่อนข้า เป็นข้าเองที่โง่เขลา ถึงกับเอ่ยเรื่องชิงอิ่งกับพี่ร่วมตระกูล”
หลายวันมานี้เขาครุ่นคิดอยู่เสมอ หากวันนั้นไม่ได้บอกหวังโย่วว่าจะไปสู่ขอ เขาจะได้ชิงโอกาสไว้ก่อนหรือไม่?
ทว่าพอมาคิดดูให้ถี่ถ้วน หากนางไม่ยินยอม ต่อให้เขาเอ่ยปากเร็วหรือช้า ก็คงไม่ช่วยอะไรนัก
เหตุผลบอกให้เขาปล่อยวาง แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ในใจกลับข้ามผ่านเรื่องนี้ไปไม่ได้เสียที
เขายกเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นเล็กน้อย แม้ดวงตาจะเผยความเหนื่อยล้า ทว่ายังคงแน่วแน่ “พี่ร่วมตระกูลก็รู้ว่าข้าเป็นคนดื้อรั้น ทั้งยังฝีปากไม่เบา บัดนี้ที่ข้าไม่แย่งชิงกับท่าน มิใช่เพราะข้าขลาดกลัวคำครหา เพียงเพราะยามนี้นางยินดีแต่งให้ท่าน มิใช่ข้า ชิงอิ่งเป็นสตรีที่ดี หากวันหน้าพี่ร่วมตระกูลทำให้นางผิดหวัง จนต้องเสียใจ ไม่ว่าข้าจะอยู่แห่งหนใด ข้าจะหาทางทุกวิถีทางชิงนางกลับมา”
แววตาหวังโย่วพลันเย็นเยียบ ความรู้สึกระแวดระวังผุดขึ้นในใจ “เจ้าจะไม่มีโอกาสนั้น”
“ขอให้เป็นเช่นนั้น” ฉุยเหมิงแค่นเสียงเย็นชา พลันเหลือบเห็นหางตาหวังโย่ว แล้วกัดฟันเบา ๆ ก่อนขยับเข้าไปใกล้ กระซิบกับเขาว่า “จงดีกับนางให้ดี มิฉะนั้นข้าจะไม่เห็นแก่ไมตรีแต่เก่าก่อน คอยหาเรื่องท่านทุกวัน”