ชั่วพริบตาเดียวก็ถึงเทศกาลตวนอู่แล้ว
เดือนแปดยังมาไม่ถึง งานเลี้ยงในวังปีนี้จึงไม่อาจจัดอย่างยิ่งใหญ่ได้ ถังอวิ๋นเองก็เปลี่ยนจากธรรมเนียมในปีก่อน ๆ ไม่เสด็จออกจากวังไปทอดพระเนตรการแข่งขันที่แม่น้ำชวี๋ด้วยพระองค์เองอีก
เมื่อไร้ฮ่องเต้าทอดพระเนตรการแข่งขัน ผู้คนก็ย่อมน้อยลง บรรยากาศจึงเงียบเหงากว่าปีก่อน ๆ มาก
ทว่างานเลี้ยงในวังยังยกเลิกไม่ได้ คนตระกูลกู้จึงสมปรารถนา ได้พบกู้ชิงเจาและองค์ชายหลายพระองค์
งานเลี้ยงเลิกเร็ว คนสกุลฉีจึงไปตำหนักฟงลวน ส่วนกู้ชิงเจาก็จงใจรั้งมารดากับน้องสาวไว้ พูดคุยกันครู่หนึ่ง
“เดือนก่อนพี่ชายเล่าให้ฟังว่าจะรับคุณหนูผู้นั้นเข้ามาเมืองหลวง บัดนี้เข้าเดือนห้าแล้ว เหตุใดถึงยังไม่มีข่าว หรือเกิดเรื่องผิดพลาดอันใดหรือไม่” กู้ชิงเจาเป็นห่วงเรื่องแต่งงานของพี่ชายยิ่งนัก
ภรรยากู้ได้พบหลานนอกทั้งสามคน ดีใจเสียจนยิ้มไม่หุบตลอดทั้งวัน ครั้นได้ยินนางเอ่ยถึงกู้ชิงหลี่ ก็ไม่ได้มีความขุ่นเคืองใด เพียงอธิบายว่า “สุขภาพท่านยายของนางไม่ค่อยดี พี่น้องทั้งสองจึงไปเยี่ยม นี่ถึงได้ล่าช้าไป แต่ได้ยินชิงหลี่บอกว่าตอนนี้อาการดีขึ้นแล้ว คิดว่าอีกไม่นานก็คงเข้ามาเมืองหลวงได้”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้”
“เจ้ากลับเป็นห่วงนาง แต่แม่เห็นเจ้าผอมลงไม่น้อย ช่วงนี้กินอาหารไม่ถูกปากหรือ” ภรรยากู้กวาดตามองรูปร่างบุตรสาว รอยยิ้มบนใบหน้าก็เลือนหายไปไม่น้อย
“ไม่มีเรื่องเช่นนั้นเจ้าค่ะ” กู้ชิงเจายิ้ม “เพียงอากาศร้อนขึ้นแล้วเป็นเช่นนี้”
“เจ้าจะประมาทไม่ได้เด็ดขาด!” ภรรยากู้ร้อนใจยิ่งนัก “ตอนเจ้าคลอดลูกแฝด ร่างกายเสียหายหนักเพียงใด ปกติต้องดูแลตัวเองให้ดี เข้าใจหรือไม่”
คราวนั้นเมื่อข่าวจากในวังส่งมาว่านางคลอดองค์ชายสองพระองค์แล้วเกิดไข้สูงกะทันหัน ก็ทำเอาภรรยากู้ตกใจจนหลับไม่ลงอยู่หลายวัน
ภายหลังนางตั้งใจใส่ใจเรื่องนี้ ก็ได้ยินว่าหญิงที่ตั้งครรภ์ลูกแฝดไม่น้อยต้องสิ้นชีวิตขณะคลอดบ้าง ไม่ก็ร่างกายทรุดโทรมหลังคลอดจนอยู่ได้ไม่กี่ปีก็จากไป