ยามนางถูกกักขังอยู่ในศาลบรรพชนจนแทบเอาชีวิตไม่รอด เป็นหยางเหนี่ยวที่ลอบนำอาหารและน้ำมาให้ มิฉะนั้นนางคงตายในจวนปั๋วเร็วกว่านั้น
ถ้อยคำเหล่านี้ฟังแล้วชวนให้รู้สึกเหลวไหล ไม่อาจบอกนางได้ กู้ชิงเจาจึงปั้นคำโกหกขึ้นมาว่า “พี่หญิงมีจิตใจเมตตา มักไปวัดกว่างจี้เพื่อสวดภาวนาให้เฉิงฮว่าปั๋ว ทั้งยังทำความดีไว้มากมาย บางทีตัวพี่หญิงเองอาจลืมไปแล้วก็ได้”
ไม่ว่าเรื่องเหล่านั้นจะมีจริงหรือไม่ ยามนี้ก็ไม่จำเป็นต้องรื้อฟื้นอดีตอีกแล้ว หยางเหนี่ยวร่ำไห้จนมิอาจควบคุมตนเอง “ไม่ว่าอย่างไร น้องสาวคนดี เจ้ามีพระคุณใหญ่หลวงต่อข้าและท่านปั๋ว วันหน้าไม่ว่าจวนกู้หรือเจ้าจะประสบความลำบากอันใด จวนเฉิงฮว่าปั๋วและจวนชางผิงปั๋วจะช่วยเหลืออย่างสุดกำลังเป็นแน่”
“ไม่ปิดบังพี่หญิง ยามนี้มีเรื่องหนึ่งที่ทำให้ข้าลำบากใจยิ่งนัก”
“น้องสาวเชิญกล่าว” หยางเหนี่ยวซับหางตา ตั้งใจฟังอย่างจริงจัง
“มิใช่เรื่องอื่นใด เป็นเรื่องแม่ทัพเผยที่ชายแดน”
ได้ยินเช่นนั้น หยางเหนี่ยวรีบกระชับมือที่กุมมือนางไว้ พลางกวาดตามองรอบด้านจนแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดอยู่ใกล้ จึงเอ่ยอย่างระมัดระวังว่า “ที่น้องสาวกล่าวถึง คือเรื่องเผยชิ่งไม่ยอมออกรบหรือ?”
ขนตาของกู้ชิงเจาขยับไหวเล็กน้อย นางลดเสียงลง เอ่ยช้า ๆ ว่า “เป็นเช่นนั้น องค์ชายทรงทราบความคิดของตระกูลเผย จึงประสงค์จะยับยั้ง ทว่าแม่ทัพที่อยู่ห่างไกลย่อมไม่จำเป็นต้องปฏิบัติตามราชโองการทุกประการ ตระกูลเผยมีอำนาจบารมีในชายแดนมานาน ยามนี้ยังเป็นช่วงเวลาพิเศษ หากองค์ชายมีพระบัญชาให้เผยชิ่งยกทัพหรือถอนทัพโดยพลการ เกรงว่าจะกลับกลายเป็นผลร้ายได้ แต่หากปล่อยให้ตระกูลเผยทำเช่นนี้ต่อไป ก็หาใช่แผนการอันดีไม่ ด้วยเหตุนี้องค์ชายจึงต้องการให้แม่ทัพหยางคอยจับตาความเคลื่อนไหวที่ชายแดน โดยเฉพาะเผยชิ่ง”