ชั่วขณะหนึ่ง ฟางซูเอ๋อร์โดดเด่นเป็นที่จับตา รุ่งโรจน์ยิ่งนัก แทบจะกลบประกายของกู้ชิงเจาไปเสียแล้ว
“เกินไปแล้ว ช่างเกินไปจริง ๆ” ในตำหนักเจียนเจีย ไป๋เฉิงฮุยขมวดคิ้ว “ได้ยินว่าเมื่อหลายวันก่อน นางพบเฉิงฮุยสกุลหวังระหว่างทางไปตำหนักหน้า ไม่เพียงไม่คำนับทักทาย ยังเอ่ยวาจายั่วยุอีกฝ่าย จนหม่อมหวังโกรธจัดและทะเลาะกับนางต่อหน้าผู้คน องค์ชายทรงทราบเรื่องแล้ว ก็เพียงตรัสไม่กี่คำอย่างไม่ใส่พระทัย ทั้งยังประทานรางวัลให้เฉิงฮุยสกุลหวังอยู่บ้าง นางเป็นเพียงฟ่งอี้ บัดนี้กลับได้รับการเชิดชูสูงส่งเกินไปแล้ว”
“ยิ่งนางได้ใจมากเท่าไร ศัตรูก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น” กู้ชิงเจากำลังอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง ปลายนิ้วงอเล็กน้อยแตะอยู่ตรงท้ายหน้ากระดาษ “ย่อมมีสักวันที่นางล่วงเกินผู้คนมากกว่านี้”
“ข้าเพียงเห็นว่านางทะนงตนเกินไป องค์ชายก็ยังทรงตามใจให้นางก่อเรื่องอีก” ใบหน้าของไป๋เฉิงฮุยแทบจะย่นเป็นก้อน
“เหตุใด นางเคยหาเรื่องเจ้าด้วยหรือ?” กู้ชิงเจาเงยหน้าจากหนังสือ
“นางอยากหาเรื่องข้าอยู่หรอก แต่หลังถูกข้าดุด่า ก็ไม่กล้าอีก” นางยกมุมปากอย่างได้ใจ “อย่างไรก็ต้องทำให้นางรู้เสียบ้างว่า ในตำหนักตะวันออก มิใช่ทุกคนจะหวาดกลัวนาง”
แต่เดิมไป๋เฉิงฮุยก็มิใช่คนเก็บตัว บัดนี้แม้จะสิ้นความโปรดปรานแล้ว ทว่ายังมีบุตร จึงย่อมมีความมั่นใจอยู่บ้าง ฟางซูเอ๋อร์เพียงหยั่งเชิงนางครั้งหนึ่ง ครั้นรู้ว่านางมิใช่คนที่ควรหาเรื่องด้วย ก็ไม่กล้าเผชิญหน้ากับนางอย่างเปิดเผยอีก
“เพียงแต่เหลียงตี้เผยชอบนางมาก ทำสิ่งใดก็พานางไปด้วย แม้แต่เจียงอวิ๋นผู้ให้กำเนิดท่านหญิงใหญ่ ก็ยังเชิดหน้าชูตาในหมู่คนของนางไม่ได้” ไป๋เฉิงฮุยกล่าวแล้วก็อธิบายต่อเอง “ก็เป็นเช่นนั้น องค์ชายมีพระโอรสและพระธิดาน้อยนิด นางให้กำเนิดท่านหญิงใหญ่แล้วก็ยังไม่ได้เลื่อนขั้น เพียงเท่านี้ก็ทำให้นางอึดอัดและรู้สึกด้อยค่าได้มากพอแล้ว”