ภายในตำหนักกวนจวี มีแขกเหรื่อมาเยือนมิขาดสาย
ผู้มาเยือนเป็นคนแรกคือฮูหยินตู้แห่งจวนชางชูหลิง
ฮูหยินตู้มีอายุมากกว่าห้าสิบปี ฐานะสูงส่ง ทว่าการแต่งกายมิได้หรูหราฟุ่มเฟือยหรือโอ้อวด ครั้นพบกู้ชิงเจา นางก็ยอบกายลงคำนับอย่างนอบน้อมในทันที
“ขอฮองกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงทรงพระเจริญพันปี!”
“ฮูหยินรีบลุกขึ้นเถิด” ฮูหยินตู้สูงวัย ทั้งยังเป็นผู้มีคุณธรรมและบารมี กู้ชิงเจาจึงเอ่ยห้ามมิให้นางคำนับตั้งแต่นางยอบกายลง หงเชากับแดงชาดม่วงเฉลียวฉลาด รีบเข้าไปประคองฮูหยินตู้คนละข้าง
“ขอบพระทัยเหนียงเหนียง”
“ฮูหยินตู้ เชิญนั่ง” กู้ชิงเจาผายมือเชื้อเชิญ ฮูหยินตู้จึงค่อยนั่งลงบนตั่งนุ่มอีกด้านอย่างนอบน้อม
“วันนี้ที่ข้ามา หนึ่งคือเพื่อแสดงความยินดีที่เหนียงเหนียงได้เลื่อนตำแหน่ง สองคือมาขอบคุณในพระกรุณาอันยิ่งใหญ่ของเหนียงเหนียง และยังมาในนามสามีเพื่อขออภัยเหนียงเหนียงด้วย” กล่าวถึงตรงนี้ สีหน้าของนางก็เปี่ยมด้วยความรู้สึกผิด “สามีของข้าทำการบุ่มบ่ามเกินไป ก่อให้เกิดมลทินแก่เหนียงเหนียงโดยไร้เหตุ ทว่าเหนียงเหนียงกลับทรงพระเมตตา ทั้งยังทูลขอความกรุณาจากฝ่าบาทแทนเขา ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าควรตอบแทนเหนียงเหนียงอย่างไร”
ฮูหยินตู้เป็นผู้มีเมตตาอยู่เสมอ จึงยิ่งรู้สึกละอายใจขึ้นหลายส่วน
กู้ชิงเจาได้ฟังก็แย้มยิ้มบาง “ชางชูหลิงเป็นขุนนางผู้สร้างคุณูปการแก่ต้ายง จงรักภักดีต่อฝ่าบาทและปกป้องแผ่นดิน สร้างผลงานใหญ่หลวงแก่ต้ายง เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ไม่ควรกลายเป็นเหตุให้ความผูกพันระหว่างกษัตริย์กับขุนนางต้องสั่นคลอน ที่ข้ายินดีกล่าวแทนชางชูหลิง ก็เพราะใต้เท้าตู้กับฮูหยินตู้ต่างห่วงใยฝ่าบาท ทั้งยังคำนึงถึงราษฎรต้ายง ยิ่งไปกว่านั้น ฝ่าบาททรงเห็นแก่ความผูกพันระหว่างกษัตริย์กับขุนนางมาแต่ไหนแต่ไร ต่อให้ข้าไม่เอ่ยปาก ฝ่าบาทก็ทรงปฏิบัติต่อใต้เท้าตู้อย่างดีอยู่แล้ว”