ฮูหยินตู้รู้จักนิสัยของเขาดี เมื่อได้ยินเขาเอ่ยเช่นนี้ ก็เห็นได้ว่าเขายอมรับและเลื่อมใสในตัวฮองกุ้ยเฟยอย่างแท้จริง
“ข้ากลับเห็นว่า ตำแหน่งฮองเฮาของฮองกุ้ยเฟยมั่นคงแน่นอน” ฮูหยินตู้กล่าวอย่างมีวิสัยทัศน์ “หากมิใช่เพราะตระกูลของฉีกุ้ยเฟยและกงเสียนเฟยมีอำนาจสูงส่งเกินไป อีกทั้งในราชสำนักยังมีขุนนางไม่น้อยที่เอนเอียงไปทางฉีกุ้ยเฟยเพราะไทเฮาเหรินชิง ฝ่าบาทคงแต่งตั้งเหนียงเหนียงเป็นฮองกุ้ยเฟยไปแล้ว มิใช่เพียงเท่านี้”
อย่างไรก็ต้องมีโอกาสอันเหมาะสม อีกทั้งยังต้องให้เวลาขุนนางได้ปรับตัว
“พอคิดดูแล้ว การอ้อมค้อมเช่นนี้ช่างยุ่งยากนัก แต่เมื่อไตร่ตรองให้ดี นี่มิใช่การคุ้มครองเหนียงเหนียงของฝ่าบาทหรอกหรือ?”
แม้ฮองกุ้ยเฟยจะมีฐานะต่ำกว่าฮองเฮาเพียงเล็กน้อย ทว่าในทางธรรมเนียมแล้ว ตำแหน่งย่อมแตกต่างกัน ขุนนางจึงไม่ถึงกับตื่นตระหนกจนเกินไป
ขอเพียงบัดนี้บรรเทาคำคัดค้านของเหล่าขุนนางลงได้ เมื่อพวกเขาค่อย ๆ เห็นความสามารถและคุณธรรมของฮองกุ้ยเฟย ตำแหน่งฮองเฮาก็ย่อมได้มาอย่างสมเหตุสมผล
ตำแหน่งฮองเฮาที่ได้มาเช่นนี้ย่อมมั่นคงกว่าการขึ้นเป็นฮองเฮาท่ามกลางข้อโต้แย้งมากนัก
ตู้เยี่ยนกุมมือภรรยาแล้วตบเบา ๆ “แต่ฝ่าบาททรงให้ฮองกุ้ยเฟยดูแลกิจการฝ่ายใน มีฐานะเทียบเท่าฮองเฮารองแล้ว ก็แทบไม่ต่างกัน”
อย่างไรก็เป็นขุนนางขั้นหนึ่งอย่างสมเกียรติ เป็นสตรีอันดับหนึ่งในวังหลัง ไม่ว่าจะเป็นพระเกียรติหรืออำนาจ ล้วนไม่มีผู้ใดโต้แย้งได้
“ก็จริง” ฮูหยินตู้รู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง ทว่าเมื่อนึกถึงพระสนมองค์อื่นในวังลึก ก็อดกังวลมิได้ “หวังว่าฉีกุ้ยเฟยกับกงเสียนเฟยจะไม่คิดเพ้อเจ้อ”