ถังอวิ๋นแทบไม่เคยตำหนิผู้คนด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดเช่นนี้ ไป๋อีอีหวาดกลัวจนทรุดเข่าลง หมอบราบกับพื้น “ฝ่าบาทโปรดอภัยโทษ!”
“อภัยโทษ?” ถังอวิ๋นตรัสเสียงเย็น “แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าตนเองผิดตรงไหน”
ไป๋อีอีไม่กล้าลังเล “หม่อมฉันไม่ควรถือบุญคุณมาเรียกร้องสิ่งตอบแทน ยิ่งไม่ควรใส่ร้ายชูเฟยเหนียงเหนียงตามอำเภอใจเพคะ”
“เจ้าเคยช่วยตานชิงช่วยองค์ชายสาม นับว่ามีความดีความชอบ ชูเฟยตอบแทนบุญคุณด้วยการมาขอให้เราให้เจ้าได้แต่งงานกับคนดี ๆ ทว่าเจ้าไม่ยินยอม จะไปโทษผู้อื่นไม่ได้ ก่อนหน้านี้เจ้าจะมีความดีหรือความผิดอย่างไร ก็ให้ถือว่าหักล้างกันไป วันนี้เจ้าล่วงเกินชูเฟย ลบหลู่ผู้สูงศักดิ์ ไร้มารยาทและไม่รู้จักเคารพ! สั่งกักบริเวณให้สำนึกผิด จนกว่าเจ้าจะเรียนรู้กฎระเบียบในวัง”
“กักบริเวณหรือเพคะ?!” ไป๋อีอีลนลานกว่าเดิม “ฝ่าบาทอย่าเพคะ หม่อมฉันเพิ่งได้พบพระองค์เอง หม่อมฉันไม่อยากถูกกักบริเวณ”
นับแต่การคัดเลือกหญิงงามผ่านมาเพียงเดือนกว่า ในบรรดาหญิงหน้าใหม่ ฝ่าบาททรงโปรดปรานเพียงเจิ้งเจี๋ยอวี่คนเดียว
ยามนี้ในที่สุดก็ได้มายังพระตำหนักรอง เหล่าหญิงหน้าใหม่กำลังอยู่ในช่วงเหมาะแก่การเข้าเฝ้าถวายการปรนนิบัติ หากนางถูกกักบริเวณ มิเท่ากับตามหลังผู้อื่นหรอกหรือ
“บังอาจ! พระดำรัสของฝ่าบาทตรัสออกมาแล้ว ไหนเลยจะยอมให้เจ้าต่อปากต่อคำ!” อู่อิงตำหนิเสียงเข้ม
“พาตัวลงไป ให้ผู้ดูแลโจวอบรมสั่งสอนให้ดี”
อู๋เฉิงคล่องแคล่วว่องไว รีบให้สาวใช้แรงงานประคองนางออกไป
เหล่าสาวใช้จากตำหนักรั่วหัวก็เร่งตามไปติด ๆ
เมื่อจัดการตัวน่ารำคาญผู้นี้ได้ ทั้งสองจึงค่อยได้อยู่กันอย่างสงบ
บนทะเลสาบเผิงไหลมีสะพานโค้งทอดเชื่อมสองฝั่ง ทั้งสองเดินเคียงกันไปคนละฟาก ด้านหลังมีผู้ติดตามเว้นระยะห่างสิบกว่าก้าว เดินตามมาอย่างไม่เร่งร้อน