ไป๋ซื่อเข้าวังมาโดยแท้แล้วเป็นเรื่องบังเอิญ
หลายวันก่อนการคัดเลือกหญิงงาม ไทเฮาหลีไม่รู้ว่าได้ยินเรื่องที่นางช่วยถังเจ๋อมาจากที่ใด เพื่อแสดงให้เห็นว่าทรงรักใคร่ถังอวิ๋นและหลาน ๆ จึงตัดสินพระทัยทันทีให้รับนางเข้าวังเป็นสนม
ในเวลานั้น ทุกคนต่างจับตามอง พระดำรัสของไทเฮาจึงไม่ต่างจากพระราชเสาวนีย์ แม้แต่ถังอวิ๋นก็ยังคัดค้านไม่ได้
กล่าวไปแล้วก็น่าขัน เรื่องราวผันผวนของไป๋ซื่อหลังเข้าวังล้วนเกี่ยวข้องกับกู้ชิงเจาอยู่บ้าง ทว่าไป๋ซื่อกลับไม่เคยเห็นโฉมหน้าของชูเฟยอย่างจริงจัง แม้แต่วันนั้นที่อยู่ตำหนักชมจันทร์ด้วยกัน นางก็นอนอยู่ด้านใน ส่วนชูเฟยอยู่ด้านนอกฉากกั้น ทั้งสองไม่เคยพบหน้ากัน
ตั้งแต่การคัดเลือกหญิงงามจนถึงวันที่นางเข้าวัง กู้ชิงเจาตั้งครรภ์แล้ว จึงไม่ได้ออกมาเดินเล่น
ด้วยเหตุนี้ วันนี้จึงเป็นครั้งแรกที่ได้พบหน้ากัน
ช่างประจวบเหมาะที่ตานชิงกับเสิ่นหลิน ซึ่งเคยนำของไปส่งให้ไป๋ซื่อ ต่างก็ไม่อยู่ด้วย มิน่าเล่าจึงจำกันไม่ได้
กู้ชิงเจาเห็นท่าทางหยิ่งผยองของสาวใช้ผู้นั้นแล้วรู้สึกขบขันอยู่บ้าง จึงเอ่ยว่า “สนมในพระตำหนักรองมีมากมาย เหตุใดเจ้าจึงมั่นใจว่าขั้นของข้าต่ำกว่านายหญิงของเจ้าเล่า?”
ไฉเหรินไป๋เห็นรูปโฉมของนางแล้วขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว จากนั้นจึงเผยรอยยิ้มบนใบหน้าและหัวเราะเบา ๆ “หากนับสนมที่ต่ำกว่าขั้นผินในวังหลวง นอกจากเจี๋ยอวี่อวี๋ที่ข้าไม่เคยพบแล้ว ก็มีเพียงไฉเหรินอู๋ที่ล้มป่วยอยู่ คิดดูแล้ว พี่หญิงคงเป็นไฉเหรินอู๋แห่งตำหนักฟางเฟยกระมัง?”
แม้สกุลอู๋จะรับใช้มาตั้งแต่ตอนอยู่จวนอ๋อง ทว่าน่าเสียดายที่ชาติกำเนิดต่ำต้อย อีกทั้งตัวนางเองก็ไม่ได้รับความโปรดปราน จนถึงวันนี้ก็ยังเป็นเพียงไฉเหริน คนนอกไม่เคยกล่าวถึงรูปโฉมของนางว่าเป็นเช่นไร