“ฝ่าบาทตรัสถูกทุกเรื่อง” นางเบ้ปาก
“เอาละ ๆ” เขาหัวเราะพลางรินชาร้อนให้ตนเองถ้วยหนึ่ง แล้วยื่นให้นาง “รอให้ฤดูใบไม้ผลิปีหน้าอากาศอบอุ่น ดอกไม้ผลิบาน แล้วข้าจะพาเจ้าไปพระตำหนักรอง ที่นั่นทิวทัศน์งดงามยิ่ง ทั้งยังไม่ต้องสำรวมกิริยามากนัก”
“ปีหน้า?” กู้ชิงเจาเผยสีหน้าปลาบปลื้มอย่างเห็นได้ชัด รับถ้วยชาร้อนมาโดยยังไม่มีเวลาดื่ม “จริงหรือ?”
“ข้าเคยหลอกเจ้าเมื่อใด?” เขาหัวเราะ
“ได้ยินว่าทะเลสาบทั่วแคว้นเผิงไหลในพระตำหนักรองเต็มไปด้วยดอกบัว” กู้ชิงเจายิ้มหน้าบานขึ้นทันใด “ไทเฮาก็ตรัสถึงการเสด็จไปพระตำหนักรองอยู่บ่อยครั้ง หากทรงทราบแผนการของฝ่าบาท คงทรงยินดีเป็นแน่”
ไหนเลยจะมีเพียงไทเฮา เมื่อเหล่าสนมในวังหลังรู้ข่าวเข้า ต่างก็ยิ้มแย้มยินดีจนคิ้วตาเบิกบาน
“ข้าไม่เคยไปพระตำหนักรองมาก่อนเลย เพียงแต่ไม่รู้ว่าถึงเวลานั้นฝ่าบาทจะพาสนมคนใดไปด้วยบ้าง” วันรุ่งขึ้น ไป๋ผินมาเยือน แม้จะยินดี แต่ก็ยังมีความกังวลอยู่บ้าง
กู้ชิงเจาปอกส้มหวานอยู่ พลางยิ้มมองนาง “ฝ่าบาทเสด็จไปพระตำหนักรอง องค์ชายใหญ่ย่อมต้องตามเสด็จ เจ้าคือพระมารดาขององค์ชายใหญ่ ย่อมต้องไปด้วยอยู่แล้ว”
“พี่หญิงพูดเช่นนี้ ข้าก็วางใจแล้ว” ไป๋ผินยิ้มแย้มขึ้นทันที คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อย พลางหยอกเย้า “ดูสิ ส้มหวานของตำหนักพี่หญิงล้วนเป็นของดีที่สุด เห็นได้ว่าฝ่าบาททรงโปรดปรานพี่หญิง แม้แต่เสียนเฟยก็ยังสู้ไม่ได้”
“ยิ่งนับวันยิ่งช่างพูดเสียจริง ก็แค่ผลไม้ไม่กี่ผลเท่านั้น” กู้ชิงเจามองนางอย่างเอ็นดู ก่อนส่งส้มหวานที่ปอกแล้วให้เด็กน้อยหน้าตาน่ารักซึ่งนั่งอยู่ข้างกาย