ขันทีน้อยเดินนำอยู่เบื้องหน้า มือถือโคมหลวง ก้มกายเดินอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางราตรีอันหนาวเหน็บ แสงเทียนส่องสว่างเจิดจ้า อาบไล้ถนนสายยาวให้สว่างไสว
นางเดินเคียงข้างเขา น้ำเสียงอ่อนโยนแผ่วเบา ประหนึ่งแสงจันทร์ยามราตรีในฤดูร้อน สงบเย็นและอ่อนหวาน
นางกล่าวว่า “ฝ่าบาทไม่เคยปฏิบัติต่อไทเฮาอย่างไม่เป็นธรรม”
ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องโทษพระองค์เองหรือรู้สึกผิด
แพขนตาของถังอวิ๋นที่หลุบต่ำสั่นไหวเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นตรงมุมปาก แววตาสะท้อนเงาแสงเทียนสีเหลืองนวลและใบหน้าอันสงบนิ่งของนาง
“อืม ข้ารู้”
เขาไม่ใช่เด็กน้อยอีกแล้ว ย่อมเข้าใจหลักที่ว่าคนใกล้ชิดใช่ว่าจะรักใคร่จริงใจเสมอไป
เขามีคนที่รักและทะนุถนอมกันอยู่เคียงข้าง
“กลางคืนอากาศหนาว เหตุใดไม่สวมเสื้อผ้าให้มากขึ้นอีกชั้น” เขากุมมือนางไว้ สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบ ทว่าผ่านไปเนิ่นนานก็ยังไม่อาจทำให้อุ่นขึ้นได้
“ไม่ใช่เพราะหนาว” นางกระชับมือที่กุมถังเจ๋อแน่นขึ้น “แต่เพราะกลัว”
ถังเจ๋อเม้มริมฝีปาก พลางเดินก้าวสั้น ๆ แล้วเงยหน้ามองพระมารดา ปลอบโยนนางว่า “เสด็จแม่ ลูกสบายดีมาโดยตลอด ไม่ได้ถูกใครรังแก เสด็จแม่อย่ากลัวเลย”
เมื่อถังเจ๋ออยู่ตำหนักโซ่วอัน ย่อมไม่มีทางถูกใครรังแก
ถึงอย่างไรไทเฮาก็คิดจะใช้เขาควบคุมถังอวิ๋นกับกู้ชิงเจา ย่อมไม่ทำร้ายเขา อีกทั้งในตำหนักโซ่วอันยังมีคนที่ถังอวิ๋นกับกู้ชิงเจาจัดเตรียมไว้ คอยดูแลเขาเป็นอย่างดี
แต่ถึงข้อเท็จจริงจะเป็นเช่นนั้น บิดามารดาจะวางใจได้อย่างไร
แม้ไม่นับเรื่องอื่น ถังเจ๋อก็รู้ความแล้ว ทว่าอายุยังน้อย เหตุการณ์พลิกผันครั้งนี้จะไม่ทิ้งเงามืดไว้ในใจเขาจริงหรือ