นางเข้าใจเพียงว่าเป็นคำสั่งของไทเฮาหลี จึงกำลังจะเรียกคนมาเปิดประตู ทว่าฮุ่ยชุ่ยกลับขวางนางไว้
“ฮองกุ้ยเฟยมีรับสั่งว่า คนในตำหนักโซ่วอันห้ามเข้าออกตามอำเภอใจ”
ดวงตาของจางหลีเบิกกว้างขึ้นฉับพลัน นางจ้องฮุ่ยชุ่ยอย่างโกรธเกรี้ยว “เจ้าเป็นคนของตำหนักโซ่วอันมิใช่หรือ!”
ฮุ่ยชุ่ยยังคงขวางนางไว้ แววตาสงบนิ่ง “ผู้เป็นนายเพียงหนึ่งเดียวของคนทั้งวังหลวงต้ายงก็คือฝ่าบาท ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้ฮองกุ้ยเฟยดูแลกิจการฝ่ายใน บ่าวเพียงปฏิบัติตามคำสั่งเท่านั้น”
จางหลีโกรธจนแทบคลั่ง “ฮองกุ้ยเฟยนับเป็นสิ่งใด ถึงกล้ากักขังไทเฮาแห่งราชสำนัก!”
นางจ้องฮุ่ยชุ่ย พอนึกถึงพี่น้องที่ร่วมงานกันมานาน ซึ่งอาจเป็นคนที่ฝ่าบาทหรือฮองกุ้ยเฟยส่งมา นางก็อดเดือดดาลไม่ได้ “หากเรื่องนี้แพร่ออกไปนอกวัง ข้าจะคอยดูว่าฮองกุ้ยเฟยยังมีหน้าอยู่ในต้ายงได้อย่างไร!”
ฮุ่ยชุ่ยเพียงปรายตามองคนข้างกายเบา ๆ ทันใดนั้นขันทีสองคนก็เข้ามาควบคุมตัวนางไว้ ฮุ่ยชุ่ยจึงหันไปมองนางอย่างเย็นชา ก่อนเอ่ยเสียงเย็นว่า
“เรื่องในวังหลังย่อมจบลงภายในวังหลัง แล้วทางราชสำนักจะล่วงรู้ได้อย่างไร?”
“เจ้า!” จางหลีตกตะลึงอย่างยิ่ง ก่อนกล่าวอย่างเดือดดาล “ฝ่าบาทไม่มีทางละเว้นพวกเจ้า!”
ฮุ่ยชุ่ยยกมุมปากขึ้น แววตาเผยความรังเกียจอย่างชัดเจน “หลายปีมานี้ ฝ่าบาทยังถูกไทเฮาทำร้ายไม่พออีกหรือ? หากมิใช่ไทเฮาหรงกับฮองกุ้ยเฟยช่วยไกล่เกลี่ย ชื่อเสียงของฝ่าบาทคงถูกทำลายย่อยยับไปนานแล้ว แต่ไทเฮากลับยังไม่รู้จักพอ คิดเพ้อฝันจะควบคุมองค์ชายและฝ่าบาท”