ปกติกู้ชิงเจาชอบสวมอาภรณ์สีเรียบงาม เมื่อวานนางรีบรุดไปตำหนักโซ่วอัน ทั้งยังไปเพื่อฉีกหน้ากัน ไหนเลยจะสนใจสวมชุดพิธีของฮองกุ้ยเฟย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเตรียมเครื่องเกียรติยศของฮองกุ้ยเฟย
ส่วนคนของตำหนักโซ่วอัน...
ยามนี้ตำหนักโซ่วอันล้วนเป็นคนของถังอวิ๋น
คนกลุ่มก่อนที่ถูกเปลี่ยนตัวออกไป ต่างปิดปากเงียบงันต่อเรื่องเมื่อคืน ไม่มีผู้ใดปริปากแม้แต่น้อย
ไม่ว่าใครก็เค้นคำพูดจากพวกเขาไม่ได้
หลิวอวี้สื่อขบกรามแน่น ดูจากท่าทีของชางชูหลิงแล้ว อีกฝ่ายคงตั้งใจปิดบังเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด
ฝ่าบาทก็คงมีพระประสงค์เช่นเดียวกับชางชูหลิง
เขาครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนเปลี่ยนประเด็นกล่าวว่า “ฮองกุ้ยเฟยประทับอยู่ในวังลึก พวกข้าล้วนเป็นขุนนางฝ่ายหน้า เมื่อเรื่องนี้ไม่มีทางโต้แย้ง กระหม่อมก็ไม่สะดวกจะกล่าวสิ่งใดอีก เพียงแต่ประจวบกับช่วงพิธีสถาปนา ฮองกุ้ยเฟยกลับประชวร เมื่อวานยังเกิดเรื่องอัปมงคลขึ้นหลายครั้ง เรื่องที่ตรอกหย่งหยางเป็นฝีมือมนุษย์ เห็นได้ว่าการสถาปนาฮองกุ้ยเฟยยังไม่เป็นที่ยอมรับของทุกฝ่าย อีกทั้งยังมีภัยพิบัติเกิดขึ้นที่เขาหลวนชิง ยิ่งแสดงให้เห็นว่าสวรรค์ขัดขวาง กระหม่อมเห็นว่าควรคล้อยตามเจตจำนงสวรรค์”
นี่คือการอ้อมค้อมให้ถังอวิ๋นปลดฮองกุ้ยเฟย หรือไม่ก็ลดฐานันดรของกู้ชิงเจา
ตู้เยี่ยนโกรธจนแทบอยากขว้างแผ่นป้ายขุนนางในมือใส่ศีรษะอีกฝ่าย
“เจ้าพูดอะไรเช่นนี้? เรื่องเมื่อวานเห็นชัดว่าเป็นฝีมือคนจงใจ! เรื่องฟ้าผ่าก็เป็นเพียงเหตุบังเอิญ เกี่ยวอะไรกับฮองกุ้ยเฟย!”
ตู้เยี่ยนมีอารมณ์ดุดัน อีกทั้งยังเป็นขุนนางอาวุโส เมื่อถลึงตาขึ้นมาก็ชวนให้ผู้คนหวาดเกรงอยู่ไม่น้อย
หลิวอวี้สื่อกลืนน้ำลายลงคอ แม้จะกลัว แต่เพื่อทัดทานฮ่องเต้ เขายังคงเชิดคอแข็งกล่าวว่า “จะเป็นฝีมือมนุษย์หรือเจตจำนงสวรรค์ ล้วนเป็นลิขิตชะตา บางทีเวลานี้ฮองกุ้ยเฟยอาจยังไม่ถึงกำหนดรับการสถาปนา”