“เจ๋อร์เป็นองค์ชาย ต่อให้ไทเฮาเสียสติไปก็ไม่กล้าลงมือกับเขา” กู้ชิงเจากำที่วางแขนของตั่งนุ่มแน่น ราวกับกำลังพูดกับผู้อื่น และคล้ายกำลังปลอบใจตนเอง
“ท่านอา โปรดไปพระตำหนักจื่อเฉินสักเที่ยว” กู้ชิงเจาหันไป “นำเรื่องนี้ไปบอกอู่อิงตามความจริง เขารู้ว่าควรทำเช่นไร”
เสิ่นหลินลังเลเล็กน้อย “แล้วตำหนักโซ่วอันเล่า?”
“ข้าจะไปเอง”
นางค่อย ๆ ลุกขึ้น แสงเทียนสลัวและความเย็นเยียบของราตรีสะท้อนอยู่ในดวงตา ชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกหนาวสะท้าน
เสิ่นหลินตื่นตระหนก เจ้านายของนางไม่เคยเสียอาการเช่นนี้มาก่อน
นางคิดจะห้าม ทว่าเมื่อนึกถึงองค์ชายสาม ถ้อยคำเหล่านั้นกลับติดอยู่ในลำคอ ไม่อาจเอ่ยออกมาได้
ตำหนักโซ่วอันสว่างจ้าด้วยแสงเทียนจนแสบตา
จางหลีนั่งย่อตัวอยู่ข้างไทเฮาหลี คอยบีบนวดพระเพลาของพระนาง ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “องค์ชายสามถูกจัดให้อยู่ในตำหนักด้านหลังแล้ว ผู้ที่คอยดูแลล้วนเป็นคนที่พระนางทรงไว้วางพระทัย ส่วนนางกำนัลที่ชื่อว่าตานชิงก็คุมตัวไว้แล้ว เพียงแต่ทางฮองกุ้ยเฟย...”
“หึ! ยามนี้นางกำลังประชวร หรือยังจะมาหาเรื่องข้าได้อีก?” ไทเฮาหลีเอนกายพิงตั่งนุ่มอย่างเอียง ๆ พลางแค่นเสียงเย็น “
อีกอย่าง สตรีอัปมงคลเช่นนาง แค่พิธีแต่งตั้งครั้งเดียวก็ทำให้ผู้คนในเมืองหลวงหวาดหวั่นกันไปทั่ว ย่อมมิใช่คนดี เจ้าเอ๋อร์ยังคิดจะจัดพิธีแต่งตั้งชดเชยให้นางในภายหน้าหรือ? หึ ก็ต้องดูเสียก่อนว่าข้าจะยอมหรือไม่”
ถึงอย่างไรกิจการของฝ่ายในก็ยังต้องให้นางออกพระราชโองการแต่งตั้ง
หากนางไม่อนุญาต กู้ชิงเจาก็ไม่มีทางได้ขึ้นสู่ตำแหน่งนั้น