นางตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก คล้ายอยากพูดบางอย่าง ทว่ากลับนิ่งอั้นอยู่เนิ่นนาน ต่อให้เค้นสมองคิดจนสุดกำลัง ก็ยังเปล่งคำออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว
หลี่เจี๋ยอวี่มองนางด้วยแววตาดูแคลนและเกลียดชัง “เกรงว่าที่กล่าวว่าหวาดกลัวอำนาจจะเป็นเพียงข้ออ้าง ฉวยโอกาสแสวงผลประโยชน์ต่างหากจึงเป็นความจริง บุญคุณที่ช่วยองค์ชายไว้มากพอให้นางได้รับคัดเลือกเข้าวัง หรือไม่ก็ได้สามีที่ดีเยี่ยมในเมืองหลวงแล้ว”
ไฉเหรินไป๋ถูกเย้ยหยันจนใจยิ่งปั่นป่วน นางร่ำไห้กล่าวอย่างร้อนรน “กุ้ยเฟยเหนียงเหนียง หม่อมฉันมีเหตุจำเป็นที่มิอาจเอ่ยได้จริงๆ บิดาของหม่อมฉันชรามากแล้ว บุรุษในตระกูลล้วนมีตำแหน่งต่ำต้อย หม่อมฉันทนเห็นตระกูลไป๋เสื่อมถอยไม่ได้...”
“ไม่ว่าเจ้ามีเหตุจำเป็นใด นั่นก็เป็นเพียงความต้องการของเจ้า เกี่ยวอันใดกับข้า? เกี่ยวอันใดกับองค์ชายสาม? วิธีฟื้นฟูตระกูลในใต้หล้ามีมากมาย แต่เจ้ากลับเลือกหนทางนี้ ใช้ความเสแสร้งทำดีเป็นศิลาปูทางให้ความชั่วโดยเฉพาะ”
กู้ชิงเจามองนางจากที่สูง “นี่เรียกว่าเพื่อวงศ์ตระกูลได้อย่างไร เห็นชัดว่าเจ้าละทิ้งทุกสิ่งเพื่อสนองความปรารถนาส่วนตัว เติมเต็มความทะนงตนอันน่าเวทนาและต่ำช้าของตน!”
ไฉเหรินไป๋รู้ว่าถูกมองทะลุจนหมดสิ้น เกียรติยศป่นปี้ไม่เหลือ แต่สิ่งใดจะสำคัญไปกว่าชีวิต นางจึงโขกศีรษะไม่หยุด “เป็นหม่อมฉันที่ทะนงตน หม่อมฉันรู้ผิดแล้ว กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงโปรดไว้ชีวิตด้วย! หม่อมฉันไม่กล้าอีกแล้ว! ขอเพียงเหนียงเหนียงไว้ชีวิตหม่อมฉัน!”
“กุ้ยเฟยเหนียงเหนียง ไฉเหรินไป๋คิดเล่นงานองค์ชาย คราวนี้ยังใส่ร้ายพระองค์อีก ความผิดร้ายแรงเช่นนี้จะให้อภัยไม่ได้เด็ดขาด ขอพระองค์อย่าได้ใจอ่อน” มีเสียงหนึ่งกล่าวขึ้นด้วยความแค้นจากในกลุ่มคน