ราตรีมืดมิดไร้ขอบเขต สายลมสารทฤดูหนาวเย็นเฉียบ บนทางเสด็จในวัง โคมหลวงเจ็ดแปดดวงรายล้อมเกี้ยวของพระสนมตำแหน่งเฟยที่เคลื่อนไปอย่างเชื่องช้า
ผูเหอเดินตามอยู่ทางขวาของเกี้ยวอุ่น กดเสียงต่ำกล่าวว่า “วันนี้กู้กุ้ยเฟยลงมือฉับไว เด็ดขาดทั้งยังเหี้ยมเกรียม ต่างจากชูเฟยผู้เปี่ยมเมตตาและคุณธรรมเมื่อก่อนราวคนละคน”
ม่านเกี้ยวชั้นหนึ่งกั้นอยู่ กงเสียนเฟยซึ่งกำลังหลับตาพักผ่อนด้านในค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
“ผู้ที่เดินทางจากจวนอ๋องมาจนถึงวันนี้ ทั้งยังเลื่อนขั้นจากผินตัวเล็ก ๆ มาจนเป็นกุ้ยเฟยทีละก้าว จะเป็นคนเมตตาไร้เล่ห์เหลี่ยมได้อย่างไร? กู้กุ้ยเฟยเพียงรักษาตนให้พ้นภัยมาโดยตลอด ถอยเพื่อรุก มิได้หมายความว่านางไร้ฝีมือหรือไร้อารมณ์ นางสองคนที่ตำหนักเสียนฟางมีเจตนาร้าย ส่วนไป๋ซื่อก็โง่เขลาจนถูกผู้อื่นใช้ประโยชน์อยู่ทุกแห่งหน ตายไปก็ไม่น่าเสียดาย เพียงแต่...” แววตานางวูบไหว “ข้าสงสัยยิ่งนักว่าเหตุใดเจิ้งเจี๋ยอวี่จึงเข้าข้างกู้กุ้ยเฟย”
จากเหตุการณ์วันนี้ ต่อให้เจิ้งเจี๋ยอวี่ไม่กล่าววาจากล่าวโทษ เพียงปิดปากเงียบ กู้กุ้ยเฟยก็อาจถูกฝ่าบาทระแวงได้