“ครั้งที่เจิ้งเจี๋ยอวี่กับไฉเหรินไป๋พำนักอยู่ตำหนักยวี่ซิ่วด้วยกัน นางมักเห็นไฉเหรินไป๋ออกไปตำหนักชมจันทร์ตามลำพังในยามว่าง โดยเฉพาะช่วงไม่กี่วันที่องค์ชายสามประสบเหตุ นางไปมาที่นั่นถี่เป็นพิเศษ เจิ้งเจี๋ยอวี่ยังเคยเห็นร่องรอยน้ำมันทังบริเวณใกล้ตำหนักชมจันทร์ ทว่ามิรู้ว่าใช้ทำสิ่งใด ภายหลังจึงได้ยินว่าองค์ชายสามเกือบพลัดตกจากริมตำหนักชมจันทร์ ถึงได้คาดเดาว่าเรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับไฉเหรินไป๋อยู่บ้าง”
นางกำนัลผู้นั้นก้มหน้า ทุกถ้อยคำประหนึ่งก้อนหินเย็นเยียบที่ขว้างใส่หัวใจของไฉเหรินไป๋
สีเลือดบนใบหน้าของนางพลันจางหาย เหลือเพียงความหวาดกลัวจนหน้าซีดเผือด
ยามแก้ตัว แม้แต่น้ำเสียงยังสั่นเครือ “เจ้าพูดเหลวไหลอะไร!”
“บ่าวมิได้พูดเหลวไหล นี่เป็นคำที่เจิ้งเจี๋ยอวี่กำชับให้บ่าวถ่ายทอดด้วยตนเอง” นางกำนัลผู้นั้นกล่าวอย่างไม่ยอมอ่อนข้อหรือวางอำนาจ
“ระหว่างการไต่สวน เจิ้งเจี๋ยอวี่กับไฉเหรินไป๋พักอยู่ในห้องเดียวกันจริง สิ่งที่ไฉเหรินไป๋กระทำ เจิ้งเจี๋ยอวี่ย่อมรู้ดีที่สุด” กู้ชิงเจาหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนเลิกคิ้วแล้วหันสายตาไปทางไป๋ซื่อ
แววตาคู่นั้นเย็นเยียบดุจราตรีกลางเหมันต์มืดมิดไร้ที่สิ้นสุด ทุกแห่งหนล้วนซ่อนอันตราย ผู้ที่ถูกสายตานั้นจับจ้องราวกับยืนอยู่ริมผาสูงชัน เพียงนางขยับความคิด ก็อาจตกสู่หายนะชั่วกัปชั่วกัลป์
ไป๋ซื่อตกใจจนทรุดลงกับพื้น ด้วยหวาดกลัวเหลือเกิน ร่างทั้งร่างของนางจึงสั่นเทาไม่หยุด
“กุ้ยเฟยเหนียงเหนียง... มิใช่หม่อมฉัน...” นางส่ายหน้าอย่างลนลาน “มิใช่หม่อมฉันจริง ๆ”